pogo po godzinach

niusy z obozu The Cure

2012-02-15T23:58:00.020+01:00

Około miesiąc temu Robert Smith ogłosił letnią trasę festiwalową The Cure. Francja, Hiszpania, Niemcy, Włochy, Holandia, Belgia, Dania, Portugalia, Szwecja, Austria, Rosja (po raz pierwszy w historii zespołu!) - to kraje, do których na pewno zawitają w tym roku. 3 czy 4 festiwale jeszcze zostaną ogłoszone (na pewno coś na wyspach brytyjskich, być może Sziget na Węgrzech). Mimo że mamy Openera, w Polsce się nie pojawią. Nie wiem kto dał ciała, ale ktoś dał. No cóż, trzeba będzie się wybrać za granicę. Czekam jeszcze na potwierdzenie ostatnich dat i ruszam po bilety. W Glastonbury, Hurricane, Werchter czy Roskilde już ich widziałem. W Glasto w tym roku nie zagrają, bo festiwal się nie odbędzie, a żaden z pozostałych jakoś mnie klimatem nie zachwycił. Sentyment wstępnie podpowiada rejony hiszpańskie i skandynawskie. Zobaczymy...

Z okazji trasy Marcin M. reaktywował w nowym układzie najlepszą polską stronę fanowską thecure.pl (link po prawej). Na start wrzuca wspominki koncertowe - recenzje fanów, których przez lata sporo się nazbierało. Codziennie pokazuje się jedna, w tym moje, których kilkanaście naprodukowałem w swoim czasie. Gdy je teraz czytam, obrazy i dźwięki przelatują w myślach jakby to było wczoraj. Coś też ściska w środku. Dobrze że zostały gdzieś te słowa.

Jednym z utworów, których The Cure nigdy nie zagrali na żywo jest 'Burn', napisany przez Roberta w 1994 roku do kultowego filmu "The Crow". Według mnie to jeden z najlepszych numerów stworzonych przez mój ulubiony zespół. A moment w filmie, w którym pojawiają się dźwięki gitary Smitha niezmiennie wywołuje ciary na całym moim ciele.

współczesna architektura norweska

2012-02-14T23:58:00.003+01:00

Jestem raczej laikiem w temacie architektury, ale z przyjacielskich względów postanowiłem zamieścić reklamówkę tej rozpoczynającej się dzisiaj wystawy. Z walentynkowymi pozdrowieniami oczywiście.

"Współczesna architektura norweska zachwyca i wzbudza emocje. W jej przypadku priorytetami są: racjonalność form, techniczna doskonałość, wyrafinowana prostota i wygoda użytkowników, a przede wszystkim znakomite współbrzmienie z zapierającym dech, surowym pięknem północnego krajobrazu. Te cechy pozwoliły przekonać światowa opinie, że to budownictwo stanowi odrębną i wyjątkową jakość. Szczególne mistrzostwo architekci norwescy osiągają w twórczym, na wskroś nowoczesnym nawiązywaniu do rodzimej tradycji, integrowaniu architektury z naturą i budowaniu jedności środowiska.

Na wystawie prezentowane są najlepsze i najsłynniejsze realizacje architektoniczne z lat 2005–2010, między innymi projekty architektonicznej oprawy Narodowych Szlaków Turystycznych (jak np. przystanek Akkarvikodden (szlak Lofoty) – proj. biuro manthey kula czy też punkt widokowy Sohlbergplassen Carla Viggo Hølmebakka), Juvet Landscape Hotel (proj. Jensen&Skodvin), klasztor cysterski w Tautrze (proj.Jensen&Skodvin), Dom Nauczyciela w Oslo (proj. Element Arkitekter AS), ambasadę Norwegii w Katmandu (proj. Kristin Jarmund). Zobaczymy również tak znaną realizację jak gmach Narodowego Teatru Opery i Baletu w Oslo (biuro projektowe Snøheta) który zdobył prestiżową europejską nagrodę dla współczesnej architektury w roku 2009 – Mies van der Rohe Award 2009."

jeszcze w temacie wystawy

2012-02-13T23:58:00.001+01:00

Krótkie ogłoszenia:
Wystawa "Ojcowie. Lista obecności" zostaje przedłużona o tydzień, czyli będzie ją można oglądać do 26 lutego.

Dzisiaj w tym temacie kręciło mnie "Dzień Dobry TVN". Trochę plątał mi się język, więc nie wiem co z tego ulepią, ale puścić mają w najbliższy czwartek (16 lutego) między 8 a 11 rano. Nagranie obejrzeć też będzie można później na ich stronie internetowej.

Zapowiadałem wcześniej artykuł Piotra Pacewicza w Wyborczej na temat projektu. Druk został przesunięty o 2 tygodnie z powodu śmierci Szymborskiej, także powinien się ukazać w najbliższą sobotę, czyli 18 lutego.

Dzisiaj znajomi wysłali mi też linka do relacji z wizyty w galerii. Przy obecnej aurze oby więcej takich wytrwałych oglądających :)

I jeszcze raz dziękuję wszystkim za ciepłe komentarze.

wisła

2012-02-12T23:58:00.001+01:00

Temperatura około -20 stopni trzyma się już mniej więcej 10 dni. Czasem podskoczy do -15, w nocy spadnie do -23, generalnie jest stabilnie. Rok temu Wisła podtapiała Warszawę, 3 miesiące temu prawie wyschła, a dzisiaj grają na niej w hokeja i urządzają wyścigi łyżwiarskie. Co poniektórzy fotografują to dziwne zjawisko (te dwa poprzednie też fotografowali), inni próbują przejść suchą nogą na drugi brzeg. Jeszcze inni szukają ukrytych w lodzie skarbów.

Peter Hook w Palladium

2012-02-11T23:58:00.065+01:00

W warszawskim Palladium wystąpił dziś legendarny basista legendarnego zespołu Joy Division i prawie tak samo legendarnego New Order - Peter Hook ze swoim zespołem The Light. Obecna trasa Petera jest wyjątkowa, gdyż gra na niej w całości, od początku do końca pierwszy longplay Joy Division, czyli Unknown Pleasures. Tomasz Beksiński stwierdził kiedyś, że dwa najważniejsze zespoły w historii rocka to Sex Pistols i Joy Division. Z tych dwóch dla mnie zdecydowanie ważniejszy był, jest nadal, właśnie Joy Division. Niezliczona ilość kapel grających zimną falę, rocka gotyckiego, post-punka, new wave, indie czy rocka alternatywnego jest pod głębokim wpływem tego zespołu. A przedwcześnie zmarły Ian Curtis stał się jedną z najważniejszych ikon muzyki, nie tylko rockowej.

Kilka miesięcy temu koledzy Hooka z zespołu New Order zrobili swojego wieloletniego kolegę w tak zwaną "trąbę" i nie informując go o niczym ruszyli w trasę (jako New Order) grając stare utwory. Między innymi z tego powodu basista ruszył w trasę, również grając stare płyty Joy Division. Ale pal licho genezę, najważniejsze jest to, że po ponad 30 latach pojawiła się unikalna okazja by usłyszeć te utwory ponownie na żywo. Wprawdzie nie z Ianem Curtisem na wokalu (śpiewa Hook), ale przynajmniej z jego nieśmiertelnie brzmiącą gitarą basową. Przeżycie i tak jest ogromne i można powiedzieć kompletnie niespodziewane. Już wiele lat temu wbiłem sobie do głowy tą smutną "prawdę", że nigdy nie przyjdzie mi usłyszeć moich ukochanych płyt ze sceny. A tymczasem... to nawet nie marzenia się spełniają. Tego nie było nawet na liście marzeń.

Poza Unknown Pleasures pojawiło się kilka innych utworów Joy Division - na samym dole foto niekompletnej (!) setlisty. Na drugi bis zagrali jeszcze trzy utwory, najpierw zadedykowany ze sceny Curtisowi 'Transmission', potem jeden z najpiękniejszych utworów w historii muzyki, czyli oczywiście 'Love Will Tear Us Apart', odśpiewany na całe gardło przez całą salę. Wyjątkowe i nie do opisania przeżycie. No i na sam koniec 'Ceremony'.

Po koncercie miałem dodatkową, kompletnie odlotową okazję by uczestniczyć w wywiadzie z Hookiem, który przeprowadzał mój przyjaciel - Piotrek Stelmach z radiowej Trójki. Połączoną z autografami, uściskiem (legendarnej) dłoni, no i zdjęciami. Wywiad bardzo ciekawy, będzie go można usłyszeć w najbliższą sobotę w Trójce w audycji Piotrka po godzinie 16.00.

piątkowy miszmasz

2012-02-10T23:01:00.000+01:00

Rozpisałem się ostatnio na temat Gdyni. Czuję się więc trochę w obowiązku wspomnieć dzisiejsze, 86-te urodziny mojego miasta.

(dla klimatu foto zrobione przeze mnie jeszcze w poprzednim stuleciu)

Nie wiem czy to z tej okazji, ale dzisiaj padł rekord najwyższej wygranej w polskim totolotku. 33 miliony złotych wygrał ktoś, kto zagrał w gdyńskiej kolekturze. A dokładniej zagrał na ul. Unruga na gdyńskim Obłużu. Czyli dokładnie tam, gdzie ja ostatni raz w życiu zagrałem w totolotka. Było to mniej więcej 33 lata temu. Wtedy jeszcze ul. Unruga nie nazywała się Unruga, tylko jakoś inaczej. W kamień zapomniałem jak, ale ponieważ zmienili nazwę to była to zapewne ulica imienia jakiegoś komunisty.

Jednym z moich ulubionych fotografów (i przy okazji najbardziej odjechanych) jest Roger Ballen. Pisałem na jego temat w relacji z Paris Photo w 2009 (do Kwartalnika Fotografia), podczas którego miałem okazję być na jego wykładzie i poznać go osobiście. W 2012 roku dał o sobie znać już dwukrotnie. I to z trochę innej strony niż typowo zdjęciowej. W zeszłym tygodniu ukazał się singiel alternatywnej kapeli Feeder pod tytułem "Borders". Nowa płyta "Generation Freakshow" ukaże się pod koniec marca. Na okładkach obydwu wydawnictw znajdują się zdjęcia Ballena.

Fanem Feedera nie jestem i ten nowy singiel też mi się nie podoba. Na dodatek nijak mi się nie komponuje ze zdjęciami. No ale cóż, może Roger ma inny gust muzyczny.
To niejedyny "skok w bok" Ballena. Niedawno zrobił on sesję zdjęciową zespołowi Die Antwoord, chyba najbardziej znanemu zespołowi z RPA. Mało tego - wyreżyserował im również teledysk - singiel z ich nowej płyty, wydanej również w zeszłym tygodniu. O ile się nie mylę to pierwsza "reżyserka" w życiu tego fotografa, chociaż parał się już filmem w przeszłości. Kilka lat temu współtworzył film krótkometrażowy pt. Memento Mori.

Wracając do teledysku Die Antwoord to polecam oglądać go z wyłączonym dźwiękiem. No chyba że ktoś lubi rap-rave...

Muszę przyznać że starannie utkany przez Ballena świat jego obrazów trochę mi się zniekształcił po obejrzeniu tego video. Być może artysta postanowił się (nas?) w końcu trochę zabawić, a nie tylko ładować grubą szuflą swoje chore wizje w naszą bezbronną podświadomość.

Poza czytaniem "newsów" ze świata, podjechałem dzisiaj do Stowarzyszenia i odebrałem autorskie egzemplarze "Listy Obecności". Jutro zabieram się do pakowania w bąbelkowe koperty i wysyłania tu i ówdzie...

Na zakończenie tego chaotycznego wpisu ponownie akcent muzyczny, ale tym razem z najwyższej półki. Dwa słowa na temat nowej płyty Tindersticks - "The Something Rain". Nagrana i wyprodukowana przez Stuarta Staplesa w jego domowym studio, póki co to dla mnie płyta roku 2012. Mało tego - to będzie chyba moja ulubiona płyta tego zespołu. Normalnie nie mogę się od niej oderwać. Musiałbym być poetą przez bardzo duże 'P', żeby być w stanie napisać jej recenzję i to co czuję gdy jej słucham. Ograniczę się więc tylko do podlinkowania oficjalnego teledysku do pierwszego singla, a wszystkim polecam zakup.

Harvey Benge czyli zen w fotografii

2012-02-06T23:58:00.017+01:00

Harveya Benge'a poznałem kilka lat temu na fotofestiwalu w Łodzi. Dość szybko złapaliśmy ze sobą kontakt i od tamtego czasu spotykamy się dość regularnie w Paryżu na Paris Photo i w Łodzi właśnie. Można nawet powiedzieć że się zaprzyjaźniliśmy, jeśli można tak nazwać znajomość głównie mailową, połączoną z dwoma spotkaniami w roku.
Harvey jest fotografem nowozelandzkim, mocno współpracującym z kilkoma innymi fotografami, których bardzo cenię, takimi jak Todd Hido, Alec Soth, John Gossage czy Martin Parr. Niedawno wydali m.in. wspólny album "One Day", wzięty z banalnego pomysłu, czyli sfotografowania swojego jednego dnia, oczywiście wszyscy tego samego.
Fotografia uprawiana przez Harveya, Aleca Sotha czy Johna Gossage nie od razu do mnie trafiła. Podejrzewam że wiele osób może mieć podobne pierwsze wrażenie patrząc na ich prace - ot, "zwykłe" fotki, których sam robię dziennie kilka ("mam w końcu iphona, blackberry czy samsunga"). Ja miałem podobnie, tyle że w przeciwieństwie do tych zwykłych zdjęć, obrazy Harveya zostały w mojej głowie na dłużej, zmuszając mnie do powrotów i zastanawiania się co takiego mnie w ich stronę ciągnie. Po jakimś czasie nazwałem to sam dla siebie "fotograficznym zen". Można by to oczywiście rozkładać na czynniki pierwsze w rodzaju gry kolorów, kształtów, równowagi między formą i znaczeniem i tak dalej. Wchodzenie w taką analizę byłoby jednak ślepą uliczką.
Mimo że każde ze zdjęć mogłoby być odosobnionym estetycznym obrazem, ważniejsza jest intuicja i pewnego rodzaju dryfujące uczucie, które powstaje przy ich oglądaniu. I następnie przeobraża się przy zdjęciu kolejnym. Cykle które Harvey układa w swoiste pamiętniki z podróży tworzą historie, które powstają w głowie oglądającego i biegną w różnych kierunkach. Mało tego - wracając do tej samej książki (większość z nich wygląda jak broszury i de facto nimi jest - jak zeszyt z zapisanymi wrażeniami z wakacji), za każdym razem tworzą się w wyobraźni inne historie. Wszystkie jednakże mają wspólny mianownik - pełną akceptację dla świata bez ostatecznego jego zrozumienia, połączoną z dziecięcą ciekawością natury rzeczy i wrażliwością.
Myślę że w uproszczeniu najlepsze zdjęcia to takie, które nie mają początku i końca (a przynajmniej nie mają końca :) ) i zostawiają przestrzeń dla odbiorcy i jego intelektu na kreację własnego ich zrozumienia i dopowiedzenia. Harvey zdecydowanie należy do artystów, którzy takie obrazy potrafią tworzyć. I mimo że sam posługuję się zupełnie inną techniką i kieruję obiektyw w innych kierunkach, Benge pozostaje dla mnie bogatą inspiracją.

O Harvey'u nosiłem się z zamiarem napisania na blogu już od dawna. Odkładałem to i odkładałem, aż w końcu Harvey napisał na swoim blogu o... mnie. Tak więc teraz nie miałem już wyjścia.

(wszystkie fotografie: Harvey Benge)

na styku morza i lądu czyli panta rhei

2012-02-04T16:28:00.008+01:00

Wczoraj w warszawskim CSW odbył się wernisaż wystawy "postdokument. świat nieprzedstawiony. dokumenty polskiej transformacji po 1989 roku". Kilka lat temu pojawił się (sic!) "nowy" dokument, teraz jest "postdokument". Mimo teorii za tym stojącej zaczerpniętej z Zachodu, ta gra słowna w kontekście polskiej fotografii zaczyna wywoływać lekki uśmiech na mojej twarzy.
Otwarta wczoraj wystawa wywołuje u mnie dodatkowe mieszane uczucia. Idea owszem szczytna (tytuł jest w końcu z "grubej rury"), kurator zebrał też prace kilku zasłużonych fotografów. Pojedyncze zdjęcia czy cykle faktycznie mają swoją moc. Większość z nich była już zresztą omawiana i opisywana po odrębnych pokazach w galeriach czy druku w czasopismach. Podwójna siła tej wystawy powinna więc tkwić w ich wspólnym zaprezentowaniu. Temat jednak jest na tyle złożony, że oglądając je wszystkie obok siebie (w sumie ok. 200 zdjęć!) niestety nie sposób pozbyć się wrażenia, że jest to bardzo powierzchowne i mocno wyrywkowe (a może nawet chaotyczne) potraktowanie tematu zawartego w tytule. Generalnie więc bardzo ciekawa wystawa, dobrze że powstała, ale niedosyt pozostaje spory.

Około pół roku temu pisałem o nowych inwestycjach w moim mieście. Praktycznie za każdym razem jak tu przyjeżdżam dostrzegam coś nowego. I nie chodzi tylko i wyłącznie o nowy sklep na Świętojańskiej, gdyż takowy pojawia się średnio raz na tydzień nieustannie od 20 lat.

Niedawno zakończyła się zupełnie niezauważona w kraju rewelacyjna wystawa dokumentująca rozwój miasta Gdyni. W Muzeum Miasta pokazane zostały (wiele z nich po raz pierwszy!) unikalne fotografie wykonane przez różnych autorów począwszy od samego jego początku, czyli od lat 20-tych XX wieku. Jak wiadomo Gdynia została zbudowana wtedy praktycznie od zera (albo raczej od pola). W momencie rozpoczęcia budowy portu we wiosce (miastem stała się 10 lutego 1926 roku) mieszkało ledwie 1200 osób. Dzisiaj Gdynia ma ok. 250 tys mieszkańców.

(Kościół NMP, widoczny w środku powyższego zdjęcia stoi do dzisiaj w centrum miasta przy ul. Świętojańskiej).

Tuż po decyzji wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego o budowie portu, do Gdyni zjechały tysiące ludzi szukających pracy i możliwości zbudowania sobie lepszego życia (ich potomkowie stanowią teraz większość mieszkańców Gdyni, stąd to miasto słynie dzisiaj z wyjątkowej przedsiębiorczości i dynamicznego rozwoju). Oprócz nich pojawiło się też kilku fotografów, którzy postanowili dokumentować mające nadejść zmiany krajobrazu i budowę całego miasta. Najwięcej wczesnych fotografii pokazanych na wystawie wykonał Roman Morawski, który przyjechał do Gdyni z Lwowa w 1921 roku. Otworzył też przy ul. Starowiejskiej 2 swój zakład fotograficzny, a zmarł w roku 1931 (został pochowany na cmentarzu na Witominie).

Oprócz Morawskiego większość zdjęć jest podpisana nazwami dwóch z trzech istniejących wtedy w Gdyni zakładów fotograficznych - Fotobrom z ul. 10 lutego (widać go na zdjęciu powyżej) oraz Foto-Elite ze Starowiejskiej 7 (początkowo Starowiejskiej 18). Ten drugi, założony przez poznaniaka Bronisława Nagajewskiego, istnieje zresztą do dzisiaj (!) pod tym samym adresem.

W latach 30-tych pojawili się kolejni fotograficy, m.in. Wacław Schulz (zdjęcie powyżej) z Wronek, czy podróżujący po całej Polsce, znany z działalności w Polskim Towarzystwie Krajoznawczym Henryk Poddębski (zdjęcie poniżej).

(miło zobaczyć na takiej wystawie balkon i okna mieszkania, w którym mieszkało się pół życia)

Wystawa zajmowała trzy piętra muzeum, zawierała dobrze zrobione duże powiększenia ustawione chronologicznie. Dzięki temu można było śledzić niemal rok po roku jak zmieniało się miasto i w jakim zawrotnym tempie było budowane. Poza wartościami dokumentacyjnymi taka wystawa jest najlepszym pomnikiem dla tych, którzy to miasto zbudowali. Jedyny, za to poważny minus jest taki, iż wystawie nie towarzyszył żaden katalog (a najlepsze byłoby obszerne wydawnictwo!) z tymi unikalnymi reprodukcjami.

Po wyjściu z muzeum zaraz po lewej stronie stoi Teatr Muzyczny. A raczej jego pozostałości.

Gdynia nieustannie się zmienia i dziś. Tylko z tych bardziej spektakularnych i jeszcze "pachnących" inwestycji wystarczy wymienić Sea Towers, obok których stanie budynek Marriottu, o którym już pisałem, czy nowy węzeł drogowy na Wzgórzu Św. Maksymiliana. Całkowicie przebudowuje się Redłowo (wydłużając na południe centrum miasta), od zera powstaje "Nowe Orłowo" w jednym z najbardziej atrakcyjnych lokalizacji nad polskim morzem. Niedaleko bulwaru nadmorskiego stanie niedługo mieszkalna "latarnia morska". Jak widać powyżej za chwilę nie do poznania zmieni się też Teatr Muzyczny, a już za kilka miesięcy ma ruszyć przebudowa skweru Żeromskiego, u zbiegu ulic Świętojańskiej i 10 lutego (tam gdzie zrobiłem 4 fotografie kilka miesięcy temu). Projekt gdyńskiej pracowni Studio Kwadrat jest rewolucyjny, co naturalnie musi wzbudzać kontrowersje. Projekt przejściowy (ma być skończony w III kwartale tego roku) i docelowy (za kilka lat) poniżej.

Mimo że obecny stan skwerku obiektywnie pozostawia wiele do życzenia, docelowy projekt tak średnio mi się podoba. Wolałbym jednak w tym miejscu kawałek zieleni (nawet z tymi kontenerami powyżej), niż zabudowę. O szczegółach projektu można poczytać tutaj, a o "kontrowersjach" tutaj.

po wernisażu

2012-02-01T23:58:00.011+01:00

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy przyszli na wernisaż. Było Was sporo, dzięki temu mimo -20 stopni na zewnątrz zrobiło się całkiem gorąco :)
Stowarzyszenie i Kasia Żebrowska zrobili spory "PR" wcześniej, także zostało w necie trochę "śladów". Jak ktoś ma ochotę posłuchać Eli Manterys-Zakrzewskiej (autorka wywiadów) i mnie (audycja z Programu 1 PR) to plik do ściągnięcia jest tutaj:

http://www.mediafire.com/?p56gn2d5lqdp2yw

A jeśli macie ochotę zobaczyć krótką wzmiankę w TV to znajdziecie ją tutaj:

http://www.tvp.pl/warszawa/kultura/qadrans-qltury/wideo/1-lutego-2012/6382798

(info o wystawie zaczyna się mniej więcej w ósmej minucie).

Już za kilka dni dostępna też będzie książka "Lista Obecności". Gorąco zachęcam do jej przeczytania. Szczegóły na jej temat i gdzie kupić na stronie Stowarzyszenia "Bardziej Kochani".

W magazynie świątecznym Gazety Wyborczej (sobotnie wydanie - 11 luty) ukaże się też tekst Piotra Pacewicza na temat projektu z kilkoma fotografiami.

I na koniec kilka zdjęć z wernisażu dzięki uprzejmości Kasi Żebrowskiej i Ani Mirgos.

wystawa zakulisowo

2012-01-30T23:58:00.004+01:00

Przypominam o jutrzejszym otwarciu wystawy. Również jutro, podczas konferencji prasowej o 13.00, odbędzie się prezentacja książki "Lista Obecności". Kilka dni temu o 7 rano w drukarni zrobiło się nerwowo jak zobaczyłem pierwszy próbny wydruk. Ale po gorących telefonach do wydawnictwa Kropka i jakichś tam drukarskich poprawkach ("mniej proszku ma być!" cokolwiek to oznacza) w końcu było ok. Mam nadzieję, że cała książka będzie wydrukowana jak ta ostatnia próba. Jutro się okaże.

Info na temat wystawy z moim tekstem tutaj.

A poniżej kilka "zakulisowych" obrazków...

(pierwsze 2 foty: Marcin Jastrzębski, ostatnia: Kasia Żebrowska)

molly nilsson

2012-01-29T23:58:00.003+01:00

Już pojutrze (czyli 31 stycznia) w Cafe Kulturalna w Wawie...

Ineffabilis Bogdana Konopki

2012-01-24T23:35:00.002+01:00

Już jutro w Muzeum im. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy odbędzie się wernisaż niezwykłej przekrojowej wystawy Bogdana Konopki. Artysta pokaże podobny zestaw prac do tego, który został zaprezentowany na wystawie w Bielsku-Białej podczas ostatniego FotoArt Festiwalu. Z jedną różnicą - dodatkowo pojawi się szesnaście styków 8x10 cala - prac tego formatu już dawno fotograf w Polsce nie pokazywał.
Polecam gorąco wszystkim, zwłaszcza tym którzy poszukują w fotografii czegoś więcej niż prostego zapisu rzeczywistości. Bogdan Konopka jest jednym z największych mistrzów współczesnej fotografii potrafiącym pokazać różnorodną naturę światła, które jest w końcu pierwotnym źródłem fotografii. U Konopki światło staje się też sensem istnienia obrazu, dodatkowym jego wymiarem, nadaje fotografowanemu przedmiotowi zabarwienia romantycznego, duchowego, niejednokrotnie mistycznego. Takiego, którego nie sposób ubrać w słowa.

Wystawę będzie można oglądać do 25 marca. Informacje na jej temat tutaj.

(Fotografie z niedawnej wystawy w Bielsku.)

zaproszenie

2012-01-19T20:45:00.003+01:00

Moi drodzy, serdecznie zapraszam wszystkich na wernisaż i wystawę moich zdjęć.
Projekt "Ojcowie. Lista Obecności" jest to 12 portretów znanych mężczyzn ze świata polityki, sztuki, nauki, biznesu, wraz z ich dziećmi mającymi zespół Downa. Zdjęcia zostały przeze mnie wykonane w ciągu ostatnich kilku miesięcy.
Projekt jest połączony z wydaniem książki "Lista Obecności", zawierającej wywiady z tymi osobami, przeprowadzone przez socjolog Elżbietę Zakrzewską-Manterys, ilustrowane wspomnianymi portretami. Wywiady dotyczą nie tylko osiągnięć i kariery bohaterów, ale to przede wszystkim próba pokazania ojcowskiej perspektywy i doświadczeń w sytuacji, kiedy rodzi się dziecko z zespołem Downa. To także szukanie odpowiedzi na pytanie – czy i w jaki sposób dziecko z niepełnosprawnością intelektualną ma wpływ na życie zawodowe i osobiste?
Inicjatorem całego przedsięwzięcia jest Stowarzyszenie 'Bardziej Kochani".

Wystawa będzie pokazana w galerii Refleksy w Warszawie, ul. Narbutta 40/21. Wernisaż odbędzie się we wtorek 31 stycznia o godz. 18.00.

Konferencja prasowa dla dziennikarzy odbędzie się w galerii tego samego dnia (31.1.) o godz. 13.00.

Gursky na zakupach

2011-12-27T23:58:00.007+01:00

Jak każdy prawdziwy facet nie znoszę wchodzić do sklepów (z pewnymi wyjątkami potwierdzającymi regułę). Paradoksalnie moje życie zawodowe zmusza mnie do ich odwiedzania, czasami nawet po kilkanaście sztuk dziennie. Mimo wszystko wolę jednak to od siedzenia przy biurku w jakimś biurze. Może dlatego że przynajmniej nie trudnię się zawodowym robieniem zakupów, co w sumie jest chyba sednem tego nielubienia.
Najgorszy w tym względzie jest oczywiście czas przedświąteczny. Mam jednak na szczęście wystarczająco rozumu (i na tyle wyrozumiałą i myślącą żonę), że wtedy omijam sklepy dużym łukiem. Dzisiaj trzeba było jednak w końcu uzupełnić zapasy papieru toaletowego, mleka, soków itp.
Chodząc po ulubionym kościele współczesnego człowieka, nie mogłem przestać myśleć o jednym ze zdjęć Andreasa Gursky'ego. Ten niemiecki fotograf stał się ostatnio ponownie bardzo głośny, gdyż znowu pobił rekord najdroższego zdjęcia na świecie. Ponad 4 mln dolarów kosztowała pewnego kolekcjonera (szaleńca?) gigantyczna rozmiarem (2 na 3,5 metra) fotografia "Ren II" wykonana w 1999 roku.
Fotografia kołacząca się dzisiaj w mojej głowie pochodzi z tego samego roku. Gursky wykonał ją (a właściwie "je", gdyż jest to dyptyk) w supermarkecie i nadał jej tytuł "99 centów". Praca wymiaru ponad 3 na 4 metry (no cóż, na mojej ścianie by się nie zmieściła) była jednym z wcześniejszych cenowych rekordzistów - w 2007 roku została wylicytowana za ponad 3 mln zielonych (kolejne dwie kopie poszły za ponad 2 mln każda). I pomyśleć że wystarczy "tylko pstryknąć fotkę" w supermarkecie...

święta i po

2011-12-26T23:58:00.002+01:00

Wigilię i pierwszy dzień świąt poświęciłem całkowicie nicnierobieniu. Od dłuższego czasu rzadko to praktykuję, generalnie nie lubię, a nawet nie znoszę nicnierobienia. Aczkolwiek ostatnio czuję wyraźną potrzebę, że czasem jednak trzeba odreagować ten codzienny bieg w różne strony, często donikąd, i przystanąć, skłonić się, złapać oddech, zamknąć oczy i odpocząć.
Nicnierobienie w moim przypadku ma jednak tę ułomność, że mózg dalej robi swoje. Kombinuje, obmyśla, wymyśla, poddaje pod rozwagę, podsuwa pomysły, analizuje, tworzy. Siłą rzeczy mijają te dwa leniwe dni i w końcu zwycięża potrzeba by wstać, ubrać się, załadować, zapakować i wyjść.

I od razu lepiej.

fot: Jo

z życzeniami dla wszystkich...

2011-12-24T11:32:00.001+01:00

bytom

2011-12-20T23:58:00.005+01:00

Dziwne i intrygujące miasto. Muszę tu wrócić z aparatem i wolnym czasem.

wybaczcie mi chłopcy

2011-12-19T23:58:00.007+01:00

Tak jak rok i dwa lata temu przymierzam się do muzycznego podsumowania roku. Ani rok ani dwa lata temu mi się to nie udało, za dużo za dużo za dużo płyt, za mało za mało za mało czasu żeby to ogarnąć.
W tym roku kilka typów na top10 płyt mam ewidentnych, ale jak popatrzę na listę albumów, których jeszcze nie zdążyłem w ogóle posłuchać to słabo mi się robi. A jak tu podsumowywać jak się wszystkiego nie posłuchało... Trochę to wbrew wewnętrznym zasadom. Perfekcja mnie od czasu do czasu dopada niestety, zwłaszcza w tych najważniejszych dziedzinach...
Zrobię jednak mały wyłom dzisiaj. I to podwójny. Po pierwsze to płyta z 2010 roku, po drugie to nie płyta tylko singiel (wydany już w 2011). Za to jaki! No i jeszcze jedno - piosence towarzyszy świetny teledysk, który chce się oglądać od początku do końca. I jeszcze raz, i jeszcze.
Coś jeszcze chciałem napisać? Aha, zespół jest polski (!).
Jest to z pewnością jeden z najpoważniejszych kandydatów na singiel roku 2011.

11.11.11

2011-12-17T23:02:00.001+01:00

Był miesiąc temu taki dzień co to wzbudził mniej lub bardziej zdrowe emocje - ze względu na swoją "magiczną", "niezwykłą" datę. Dla mnie też był niezwykły. Odkurzyłem po latach swojego Nikona, dokręciłem do niego dla przekory "pejzażowy", aczkolwiek kiedyś ulubiony, 17-35 i postanowiłem zrobić 36 najzwyklejszych klatek najzwyklejszego dnia roku. Wszystkie na 17 mm, co by były widać jak "najwięcej".
Patrzę dzisiaj na skany i stwierdzam, że się już chyba odzwyczaiłem od takich "streetowych" zdjęć niestety.

ojcowie ps.

2011-12-14T23:28:00.000+01:00

Dostałem dzisiaj profesjonalne skany wykonane w wydawnictwie Kropka na skanerze bębnowym. Być może trochę głupio to zabrzmi, ale napatrzeć się na nie mogę.
A już niedługo zasiadam z kliszami przy powiększalniku.

ojcowie

2011-12-12T23:58:00.002+01:00

i jedna matka...

już za miesiąc koncert The Cure

2011-10-15T23:58:00.000+02:00

Nieliczni którzy mają bilety z radością odliczają dni, inni albo przeszukują ebay albo rzucają się z mostów. Ci co są za młodzi by iść na koncert przeżywają to wydarzenie na swój sposób.

odrobina polityki

2011-10-09T23:58:00.001+02:00

Polityka znudziła mnie już wiele lat temu, ale uciec od niej się nie da. Jak człowiek słyszy w radio albo czyta wypowiedzi niektórych oszołomów to nomen omen wyboru nie ma. Trzeba pójść.

7 minut o morzu

2011-10-06T23:58:00.031+02:00

Trafiłem niedawno na krótki acz zapierający dech film. Portret babci nakręcony przez jej wnuka. Film uniwersalny geograficznie i ponadczasowy. Bliski mi osobiście z powodu przedmiotu (morze), rejonu świata (Wyspy Owcze), ale i tematu - nieskończonej wytrwałości, konsekwencji, a być może raczej po prostu miłości. Tyle że nie międzyludzkiej, a człowieka do natury. To w dzisiejszych czasach chyba jeszcze szybciej zanikające uczucie, niż to którego doświadczają ludzie do siebie.
Formalnie film jest też bardzo fotogeniczny. Gorąco polecam...

irlandia w poznaniu

2011-10-05T23:58:00.001+02:00

no "prawie" Irlandia

za kulisami

2011-10-04T23:58:00.000+02:00

Suplement do wczorajszego wpisu. Nie ma to jak totalna amatorka...

z cyklu "szmata na ścianę"

2011-10-03T23:58:00.000+02:00

ewo rewo i ja

2011-10-02T23:58:00.033+02:00

Kilka dni temu czytałem o nowym *przełomowym* Nikonie "1". O ile dobrze pamiętam w dwóch wersjach - J1 i V1, aczkolwiek mogę się mylić. Na pierwszy rzut oka, nie powiem, nawet mi się spodobał. Częściowo na pewno z powodu sentymentu jakim darzę tego producenta. Po kilku chwilach już zapomniałem o temacie, choć to podobno rewolucja.
Później przeczytałem o nowym "wynalazku" firmy Litro (znowu - o ile dobrze pamiętam nazwę) - robisz zdjęcia, a fokus nastawiasz... dopiero na komputerze. Plik raw musi więc zawierać sporo więcej informacji niż raw z "normalnego" aparatu cyfrowego. Tak mi się przynajmniej wydaje. Rewolucja? Być może. Na pewno kolejne ułatwienie dla fotoamatorów i jeszcze dalej posunięty automatyzm w robieniu pojedynczej klatki.
Za chwilę do sprzedaży trafi iphone 4 (a może już trafił?). Główna różnica między nim a poprzednikiem to *wyższej jakości* aparat fotograficzny. Już nie pamiętam ile pikseli i co tam jeszcze ma. W reklamie użyte słowo... rewolucja.

A ja tymczasem słuchając Lecha Janerki szoruję szczotką w łazience kilka plastykowych pojemników.

fotoart festiwal 2011

2011-10-01T23:58:00.005+02:00

Za 2 tygodnie - 14-16 października rozpoczyna się jeden z najciekawszych, jeśli nie najciekawszy polski festiwal fotograficzny - FotoArtFestival. 2 lata temu pojechałem po raz pierwszy do Bielska na III edycję i wtedy przyrzekłem sobie, że na kolejną z pewnością pojadę. Poziom zdjęć zaskoczył mnie bardzo pozytywnie, zarówno w przypadkach "mojego" typu fotografii, jak i też innych. Zresztą pisałem o tym na blogu.

W tym roku do najciekawszych na pewno będą należały wystawy czeskiego dokumentalisty Karela Cudlina, Rona van Dongena, fotografa wojennego Cedrica Gerbehaye, rosyjskiego dokumentalisty Alexandra Gronsky'ego i łotewskiego artysty fotografika Alvisa Smuldersa.

Jeśli chodzi o polskich twórców to bardzo atrakcyjnie zapowiada się retrospektywa Bogdana Konopki. Pokazany zostanie też "późny debiut" Macieja Pisuka - portrety jego sąsiadów z warszawskiej Pragi, pokazywane zresztą równolegle w warszawskim CSW.

FotoArt jest też o tyle wyjątkowym festiwalem, że w ciągu pierwszego weekendu (15-16 października) odbywają się pokazy i spotkania z samymi twórcami. Jest to unikalna okazja by ich spotkać, poznać, porozmawiać lub chociaż zadać pytanie.

Szczegóły wystaw i spotkań znajdują się na stronie festiwalu, a dla tych którzy nie będą mogli się wybrać do Bielska, dzięki organizatorom będzie unikalna możliwość "wzięcia udziału" w spotkaniach autorskich poprzez transmisję online pod adresem mms://91.121.20.271/transmisja
Dla tych którym zależy by zobaczyć konkretnego autora, z doświadczenia zwracam uwagę na komentarz na samym dole strony z godzinową rozpiską spotkań: godziny i kolejność spotkań mogą ulec zmianie!

(fotografie od góry: Ron van Dongen, Cedric Gerbehaye, Bogdan Konopka, Alexander Gronsky)

The Cure Reflections czyli wyścigi na szybkie łącza

2011-09-30T23:58:00.012+02:00

3 dni temu na oficjalnej stronie gruchnęła wiadomość, iż Najlepszy Zespół Na Świecie jednak zagra kolejny koncert w tym roku. I to nie jeden, ale siedem. I to nie "byle" koncert, ale trzy pierwsze płyty w całości od początku do końca (plus bisy). Innymi słowy czeka nas powtórka z dwóch australijskich koncertów z maja i czerwca tego roku. W Europie, a konkretnie w niesamowitym Royal Albert Hall w Londynie 15 listopada odbędzie się pierwszy występ, pozostałe sześć chłopaki zagrają w Stanach, po trzy w Los Angeles i Nowym Jorku. Podobnie jak w Australii z zespołem ma zagrać dwóch jego ex-członków - Lol Tolhurst i Roger O'Donnell.

Z racji ilości pozytywnych recenzji po australijskich koncertach (i z racji że odbyły się one na "końcu świata"), można się tylko domyślać spięcia fanów na całym (zwłaszcza europejsko-amerykańskim) świecie. Godzina "Zero" sprzedaży biletów na koncert w Londynie została wyznaczona na 3 dni później, to jest dzisiaj 9.00. czasu londyńskiego. Na polskich forach natychmiast rozgorzała dyskusja czy przekłada się to na polską godzinę 8.00., czy tez może 10.00. Na początku, prawdopodobnie na wszelki wypadek, przeważała opcja '8.00.' Głosów było tyle, że sam zacząłem mieć wątpliwości. W wyobraźni musiałem zwizualizować sobie globus, kierunki świata, Słońce i ruch obrotowy Ziemi. No tak, w Polsce to zdecydowanie jednak 10.00.

Po haniebnym odpuszczeniu Bestiwalu teraz już nie miałem wątpliwości. Pozostały tylko szczegóły do ustalenia z Najlepszą Przyjaciółką M., co byśmy na dwa fronty przyatakowali "kasy" o tej 10.00.

Stało się tak jak przewidywałem. Równo o 10.00., po wejściu do sklepu internetowego znalazłem się w tzw. kolejce oczekujących na miejscu nr 3245 (5 sekund wcześniej sklep był jeszcze "zamknięty"). Po chwili dostałem jednak wiadomość od Najlepszej Przyjaciółki, iż "stać" już nie muszę, że bileciki już mamy i to w wymarzonej strefie (sektor L)!

Między godziną 10.02. a 10.03. było już jak to się mówi "pozamiatane". Cały koncert został wyprzedany, chętnym pozostał ebay i ewentualnie łapanie okazji tuż przed koncertem. Ale tu już pewnie trzeba będzie przygotować grubszą gotówkę.

To będzie mój 27 koncert The Cure. Cały czas trudno mi w to uwierzyć...

ps. M. - you're the best! :)

we own the sky

2011-09-29T23:58:00.003+02:00

Był taki czas w moim życiu, że miałem bardzo intensywną pracę. Intensywność prowadziła do powstawania w mojej głowie permanentnego kołowrotu myślowego. A kołowrót ten między innymi uniemożliwiał mi robienie zdjęć. Wychodziłem w weekend fotografować, ale skupić się na obrazie nie byłem w stanie. Non stop telepały mi się pod czaszką myśli o robocie - ludzie, sytuacje, problemy itp. Zatrzymane siłą woli na chwilę, wracały po kilkudziesięciu sekundach.
Stałem więc jak ofiara przed statywem, przykładałem oko do wizjera i zamiast "czucia" obrazu przede mną, fruwały mi w myślach obrazy z pracy. Koszmar jakiś. Trwało to ze dwa lata, podczas których zrobiłem może z 10 zdjęć. Przez pół roku nawet nie tknąłem aparatu.
Z tamtego okresu zostały mi w głowie słowa R., z którym rozmawiałem na ten temat nie raz, a który stwierdził mniej więcej iż: "Nasza praca jest pracą koncepcyjną. Nie machamy łopatą osiem godzin, odkładamy ją na bok, wracamy do domu i zapominamy. My włączamy mózg, który później nieustannie się kręci. W dzień i w nocy. Nie można go tak po prostu wyłączyć. Taka robota."
Tak faktycznie było i jest, choć dzisiaj stwierdzam, że dużo zależy jednak od intensywności, poziomu skomplikowania, stresu i pewnie kilku innych drobiazgów. Zmieniłem robotę trzy lata temu, robię plus minus to samo co wcześniej, jednak w pewnym sensie jestem w stanie odłożyć tą łopatę na bok i zapomnieć. Przynajmniej na te kilka popołudniowych godzin, albo na cały weekend.
Żeby być w 100% szczerym to muszę jednak przyznać, że nie jest tak codziennie. Pojawiają się od czasu do czasu kołowrotki. Nie są może tak permanentne jak kiedyś, ale jednak od czasu do czasu kręcą się i kręcą i kręcą. Próbuję się wtedy ratować na różne sposoby, najczęściej muzyką.

Dzisiaj po dłuższej przerwie trafiłem na teledysk francuskiego projektu M83 (vel Anthony Gonzales) z ostatniej płyty Saturday=Youth. Niezobowiązujące, relaksacyjne, lekko dyskotekowe dźwięki, niewinny teledysk, kończące się lato... W sam raz na końcówkę września...

A tak przy okazji to już 18 października ukazuje się nowa, podwójna (!) płyta M83 pod tytułem "Hurry Up, We're Dreaming". Kolejna muzyczna pozycja z tego roku, której koniecznie trzeba będzie posłuchać.

spacerkiem po stolicy część 6

2011-09-28T23:58:00.000+02:00

5+6=...

2011-09-27T23:58:00.005+02:00

Wampir – istota żywiąca się ludzką krwią, prawie nieśmiertelna, o ludzkiej postaci i charakterystycznych wydłużonych kłach. Wampirom przypisywane są liczne zdolności paranormalne, m.in. regeneracja, hipnoza, wyczulony słuch, niezwykła prędkość...

w gdyni nie pada

2011-09-26T23:58:00.015+02:00

Takie tam obrazki, ale jak się człowiek rzadko zapuszcza nad morze to później świruje.

Za to 15 minut później, całkiem niedaleko jest już dużo lepiej...

cztery strony świata

2011-09-25T23:58:00.006+02:00

urodzinowy wernisaż w galerii pl

2011-09-24T23:58:00.005+02:00

Zgodnie z zapowiedzią dzisiaj miał miejsce wernisaż urodzinowej wystawy nowej gdyńskiej galerii pl. Jest to zbiorowa prezentacja kilku autorów, którzy pokazywali swoje prace (fotografie i obrazy) podczas minionego (pierwszego) roku funkcjonowania galerii. Wystawę otworzył właściciel galerii Piotr Laskowski, na otwarcie przybyli m.in. dwaj trójmiejscy artyści, autorzy eksponowanych prac - Krzysztof Wróblewski i Jan Buczkowski. Oprócz ich obrazów na wystawie można obejrzeć fotografie Waldemara Jamy i Grzegorza Klamana. Przypomnę że galeria mieści się w centrum Gdyni przy ul. Abrahama 27A i aby obejrzeć prace należy się umówić telefonicznie z właścicielem - 504 339 568.

Po wernisażowym winie poszedłem się przewietrzyć na bulwar.

brzydgoszcz

2011-09-23T23:58:00.000+02:00

fotografia dzikiej przyrody

2011-09-22T23:58:00.077+02:00

Kilkanaście lat temu trafiłem na wystawę "Wildlife photographer of the year", organizowaną przez londyńskie Muzeum Historii Naturalnej. Tak mi się zdjęcia zwierząt i przyrody spodobały, że chodziłem później na większość corocznych edycji. Był to jeszcze mój okres "sprzętowy", także korzystając z dokładnego technicznego opisu fotografii zliczałem przy okazji procentową ilość Canonów i Nikonów (kibicując tym drugim), a także materiałów - Velvii, Provii, Kodaka i innych (kibicując tej pierwszej).
W pewnym momencie na wystawie zaczęły się pojawiać zdjęcia z aparatów cyfrowych. Na początku nieśmiało, teraz analogiem pstrykają już chyba tylko opóźnieni w rozwoju.
Mogę sobie wyobrazić strzelanie startującego orła szybkostrzelnym 5D. Z 200 kadrów można później coś wybrać. A założyć teraz 36-klatkowy film? Nawet szybkostrzelny F6 nic nie pomoże.

O dziwo w tym roku uchowało się jeszcze 2 (dwóch!) dinozaurów. Austriaczka Verena Hackner przeszła samą siebie i w podróż przez Norwegię zabrała ze sobą wielkoformatową kamerę Toyo 4x5 załadowaną legendarną Velvią 50. Drugi dziwak użył już "normalniejszego" Nikona F100.
Czas leci więc zapewne sprzęt musi się zmieniać, ale ze smutkiem muszę przyznać że idąca z duchem cyfry "doskonałość" tych fotografii jest coraz bardziej odrzucająca. O ile mój stosunek do wystaw przyrodniczych zmieniał się przez lata z zachwytu do obojętności, to w tej chwili przeszedł już na ciemną stronę. Mimo wszystko jakoś mi szkoda.

praca domowa

2011-09-21T23:58:00.001+02:00

"Narysuj co tata robi w czasie wolnym."

(rys: oczywiście Mj)

Siouxsie and The Banshees czyli 35 lat minęło

2011-09-20T23:58:00.011+02:00

Przedwczoraj przy okazji kilku zdań nt nowej płyty Zoli Jesus wspomniałem o inspiracji wokalnej kultową Siouxsie Sioux. Tak się składa że dokładnie dzisiaj mija 35 lat od pierwszego koncertu Susan Ballion (wtedy jeszcze "Suzie"), Stevena Severina, Sida Viciousa i Marci Pirroni'ego (kogo?). Na minifestiwalu 100 Club Punk Festival zagrali przed takimi zespołami jak Sex Pistols i The Clash.
Z okazji tej rocznicy poniżej w dwóch częściach nagranie audio z tego koncertu. Jakość podła, ale wartość sentymentalna bezcenna...

spacerkiem po stolicy część 5

2011-09-19T23:58:00.001+02:00

Tak po prawdzie to nie jestem pewien czy akurat część piąta, bo nie numerowałem ich wcześniej. Numer więc jest umowny.
Dzisiaj samo centrum.

Zola Jesus - Conatus

2011-09-18T23:58:00.006+02:00

Rok 2011 obrodził już co najmniej kilkoma dobrymi płytami. Co jakiś czas zbieram się żeby napisać o tymczasowym "the best of 2011", ale póki co na zbieraniu się kończy. No i w końcu brat M. vel Wasyl, co to zdradził ojczyznę dla jukeja, zainspirował mnie do tego wpisu.
Za tydzień wychodzi nowa płyta rosyjskiej amerykanki (amerykańskiej rosjanki?) Zoli Jesus, która to oczarowała mnie w zeszłym roku podwójną ep-ką Stridulum II. Nowa płyta nazywa się Conatus i można ją już posłuchać na oficjalnym soundcloudzie. Jak podaje wikipedia łaciński tytuł tłumaczy się na "wysiłek by być lepszym". Czy nowa płyta jest lepsza? Za mało posłuchałem żeby już wyrokować, aczkolwiek mogę stwierdzić że głos tej blond 22-latki nadal czaruje, zwłaszcza tych co się wychowali na Siouxsie Sioux.
A od brytyjskiego brata podkradam teledysk z odjazdową wersją "Night" z poprzedniego longplaya.

A tak na marginesie Zola nie zawsze była blond...

weekend w gdyni...

2011-09-17T23:58:00.012+02:00

pierwszy teledysk hatifnats

2011-09-16T23:58:00.000+02:00

Już prawie dwa lata minęły od wydania debiutanckiego albumu Hatifnats - Before It Is Too Late. Zespół zdążył zmienić perkusistę, nie zdążył natomiast wydać drugiej płyty, choć przydałoby się. Po dwóch latach doczekał się za to pierwszego oficjalnego teledysku, do utworu Horses From Shellville.

Oglądam ten teledysk i oglądam i... jakoś nie mogę się połapać. Reżyser lub montażysta był cholernie nerwowy, albo łyknął jakiś dopalacz przed robotą. Słabo i chaotycznie to wyszło niestety.

Muzyka na szczęście bez zmian dobra. Posłuchać zawsze warto.

spacerkiem po stolicy część kolejna

2011-09-15T23:58:00.002+02:00

take forever drugie podejście

2011-09-14T23:58:00.000+02:00

3 miesiące temu wspomniałem o kooperacji Roba Smitha z japońskimi poppersami. Na jutiubie pojawiła się właśnie bardziej autorska, "domowa" wersja diskomulastego "oryginału" stworzona przez lidera The Cure. Trzeba było tak od razu panie Smith.

pierwsze urodziny galerii-pl

2011-09-13T23:58:00.009+02:00

Tak jak pisałem wcześniej w sobotę 24 września w galerii-pl (Gdynia, ul. Abrahama 27A, mniej więcej vis-a-vis baru Greenway) odbędzie się wernisaż nowej wystawy. Będzie to wystawa urodzinowa galerii, pokazane będą na niej prace Jana Buczkowskiego, Waldemara Jamy, Grzegorza Klamana i Krzysztofa Wróblewskiego. Wernisaż rozpocznie się o godzinie 17.00.
Zapraszam w imieniu organizatora.

(obie fot: Waldemar Jama)

the cure na bestivalu

2011-09-12T23:58:00.032+02:00

W weekend na wyspie Wight (Isle of Wight) miał miejsce festiwal Bestival. Na odbywającej się z przerwami od 1968 roku imprezie występowali m.in. Jimi Hendrix, The Who, Miles Davis czy The Doors. W tym roku główną gwiazdą było The Cure. Niestety jakimś cudem stało się tak, że mnie tam zabrakło. To pewnie przez to starzenie się...
W każdym razie zespół "standardowo" zagrał ponad 30 utworów, głównie mocnych festiwalowych hitów. Kilka z nich transmitowało na żywo Sky Arts. Dla tych co przegapili (albo szkoda im było kasy) - krążą na jutiubie, a dla tych co cenią sobie jakość i mają szybkie łącze poniżej linki...
część 1
część 2
część 3
część 4

Update: Koncert audio w całości (nagranie z publiki):
część 1
część 2
część 3

Obydwa zdjęcia ze strony Bestiwalu.

zmarł Stanisław J. Woś

2011-09-11T23:58:00.012+02:00

Przed chwilą dostałem mailem tą smutną wiadomość.

W środku i po drodze
pochylając się nad kamieniem
przystając w cieniu drzewa
lub patrząc w przestrzeń
śledzę płynące obłoki
wypatruję śladów pozostawionych
przez człowieka i czas.

W tęsknotach i marzeniach
na granicy jawy i snu
szukam światła.

(tekst i obie fot: Stanisław J. Woś)

The Great Escape Artist czyli nowe Jane's Addiction!

2011-08-14T23:58:00.012+02:00

Na 4 października zapowiadane jest wydanie nowej płyty ikony amerykańskiego indie Jane's Addiction. Album nosi tytuł "The Great Escape Artist", poza powracającym Dave'm Navarro zagra na nim też m.in. David Sitek z TV On The Radio.
Zespół opublikował w necie video do dwóch utworów z płyty. Najnowszy - Irresistible Force, moim zdaniem jest powalający. Już nie mogę doczekać się całego albumu.

Pierwszy, opublikowany już na początku czerwca - End To The Lies, niemal równie dobry, ma dwie wersje video - ocenzurowaną dla hipokrytów Amerykanów co to nigdy w życiu nie widzieli gołego cycka, oraz normalną dla reszty świata. Poniżej link oczywiście dla normalnych (niestety nie można go bezpośrednio podlinkować do bloga):

Jane's Addiction - End To The Lies

luksusowe apartamenty

2011-08-13T23:58:00.001+02:00

Do wyboru do koloru.

kraków

2011-08-12T23:58:00.001+02:00

Andrzej Różycki w Wozowni

2011-08-11T23:58:00.001+02:00

Po drodze z Trójmiasta do Warszawy zatrzymaliśmy się na chwilę w Toruniu zobaczyć retrospektywną wystawę Andrzeja Różyckiego. W kilku salach galerii Wozownia umieszczono grubo ponad 100 prac wykonanych różnorodnymi technikami - fotografie "klasyczne", fotomontaże, pseudosolaryzacje, instalacje i inne. O ile się nie mylę najstarsze prace pochodzą z 1968 roku, najnowsze z roku bieżącego. Większość o tematyce sakralnej, ale nie tylko - w jednej z sal można obejrzeć świetny, lekko ironiczny cykl "w hołdzie ś.p. fotografii analogowej", pokazany m.in. 2 lata temu w Łodzi jako wystawa towarzysząca Fotofestiwalowi. Polecam gorąco tą wystawę, a także bardzo przyzwoicie (jak na polskie warunki) wydany do niej katalog. Więcej informacji można znaleźć na stronie galerii.

co się z tobą dzieje? czyli lana del rey

2011-08-10T23:58:00.001+02:00

Jo twierdzi że się starzeję, a jak puszczam muzykę za głośno to zmienia komunikat na "co się z Tobą dzieje?!?". Hm, no nie wiem, czasami takie "słabości" mnie dopadają. Wydaje mi się że nie są to jednak "starości", ale w sumie cholera wie. Podobno człowiek sam siebie nie jest w stanie ocenić.

W każdym razie debiutancki singiel winylowy wychodzi 9 października. Czekam z niecierpliwością.

obrazki z gdyni

2011-08-09T23:58:00.000+02:00

Kilka obrazków z weekendu.

Waldemar Jama i galeria-pl

2011-08-08T23:58:00.164+02:00

(fot: Waldemar Jama - Sieniawa)

Już starożytni filozofowie zastanawiali się dlaczego w milionowym Trójmieście dzieje się tak niewiele w obszarze fotografii tak zwanej artystycznej. Gdański rodzynek czyli GGF od jakiegoś czasu coraz częściej odjeżdża w rejony pozafotograficzne, a jak już kurator decyduje się pokazać zdjęcia to z poziomem też bywa różnie. Raz na rok przelatuje nad Trójmiastem kometa o nazwie Transfotografia, aczkolwiek z każdym kolejnym przelotem sprawia wrażenie coraz mniejszej. 3 lata temu wystawy odbyły się w 13 miejscach Gdańska, Sopotu i Gdyni, w zeszłym roku już ledwie w 4 tylko gdańskich galeriach. I z tego co mi wiadomo do ostatniej chwili rozstrzygały się losy tej edycji.

Jak na milion ludzi trochę słabo. Warszawa ma niewiele więcej mieszkańców, a żeby zliczyć galerie fotograficzne pewnie nie starczyłby palców obu rąk.

O *mojej* Gdyni to już w ogóle wstyd wspominać. Owszem, ludzi żyje tu "tylko" 250 tysięcy, a galerii fotograficznych... zero. Całkiem obiecująco wyglądało otwarcie pod koniec 2007 roku imponującego powierzchniowo Muzeum Miasta Gdyni. Jednym z pierwszych wydarzeń była wystawa fotografii Tadeusza Wańskiego z lat 1930-1957. Ale później nie zadziało się już niestety nic ciekawego.

Ku mojemu zaskoczeniu przeczytałem niedawno w gdyńskim "Ratuszu" (czy ktoś w ogóle zna to pismo?) o wystawie zdjęć Waldemara Jamy w gdyńskiej Galerii-pl. Po pierwsze zaskoczyła mnie sama, nieznana mi, *gdyńska* galeria, po drugie fakt pokazania tak ambitnej fotografii w moim mieście.

Galeria mieści się w samym centrum miasta, przy ul. Abrahama 27A, a założył ją niedawno absolwent gdańskiej ASP Piotr Laskowski (stąd nazwa galerii). Z niemałym podnieceniem niemal pobiegłem szukać ww adresu, na miejscu czekała na mnie niestety kartka z informacją, iż przed przyjściem należy się umówić telefonicznie, co zresztą z miejsca uczyniłem. Następnego dnia rano już bez problemu wszedłem do środka i oprócz obejrzenia fotografii zamieniłem kilka słów z właścicielem tego jakże wyjątkowego miejsca na gdyńskim padole.

Powód umawiania się telefonicznego jest prosty i oczywisty - galeria jest czystym hobby Piotra, nie stać go po prostu by kogoś w niej "posadzić" na te kilka godzin dziennie. Tak czy inaczej facet wielce mi zaimponował - poświęcił i przygotował mieszkanie w centrum Gdyni na galerię, poziomem artystycznym zaczął od wysokiego C. Szczerze i całym sercem kibicuję mu by wytrwał, gdyż miejsce stworzył zupełnie wyjątkowe.

Aktualna wystawa Waldemara Jamy nosi tytuł "Podróże". Można ją oglądać do końca sierpnia (po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym - 504 339 568). Sam autor mówi o niej tak:

"Fotografia, ta magiczna sztuka posiada zdolność nadawania znaczenia różnym podmiotom, przedmiotom itd. Dla wielu fakt rejestracji rzeczywistości jest „wystarczający”, oczywisty, że wszelkie ingerencje w obraz uważają za chybione. Opowiadając o miejscach gdzie byłem, przebywałem, staram się nie poprawiać, czy korygować natury. Forma (wybór pejzażu, użyty kolor, czasem detal) zmienia się od potrzeby. Filtr świadomości tkwiący w nas, determinuje nasze widzenie. Moje „podróże” to próba złamania „świadomości pocztówkowej” - ślady tego co w nas zaszło."

Fotografie Waldemara Jamy to zapiski jego podróży do Rosji, Uzbekistanu, Tajlandii, Egiptu, Polski i innych krajów. Obrazy będące antypocztówkami wyglądają jak wyciągnięte wprost z umysłu podróżnika po miesiącach, latach które upłynęły od danej podróży. Kopiowane pod powiększalnikiem, składane, albo raczej mieszane z innymi negatywami, powodują że bardziej niż na obiekt rzeczywisty patrzy się na nie jak na zjawisko powstałe w umyśle artysty.

Okazje by obejrzeć zdjęcia tego fotografa są niezwykle rzadkie, dlatego już cieszę się na to, że kolejna prezentacja w galerii-pl będzie również jego wystawą. 24 września odbędzie się wernisaż cyklu "Wizerunki" - cyklu bezpośrednio poświęconego zmarłym, nagrobkom, cmentarzom, a pośrednio zadumie, refleksji, granicom człowieczeństwa. Polecam gorąco, a Piotrowi Laskowskiemu gratuluję i dziękuję że mu "się chce".

coś na wieczór

2011-08-07T23:58:00.003+02:00

W zeszłym roku ukazała się debiutancka płyta zespołu The Irrepressibles - "Mirror Mirror". Dziennikarze nadali zespołowi łatkę 'chamber pop' czyli po polsku rock barokowy. Ci którzy lubią stare The Moody Blues czy Procol Harum wiedzą o co chodzi. Płytka jest warta uwagi dla tych którzy lubią połączenie popu z muzyką klasyczną (o ile te dwa typy muzyki dają się w ogóle połączyć).
Dzisiaj trafiłem na remiks utworu singlowego stworzony przez Royksopp. Muszę przyznać że dużo ciekawszy od oryginalnej wersji.

In This Shirt (Royksopp remix) by Jamie McDermott

po prostu Gdynia

2011-08-06T23:58:00.000+02:00

W jednej z gazet przeczytałem krótki artykuł na temat wyników ostatnich badań znanego polskiego socjologa prof. Czaplińskiego. Pewnie nie zwróciłbym na niego uwagi gdyby nie tytuł. Jest o tyle ciekawy (i oczywisty) że postanowiłem go sobie pożyczyć i opublikować na blogu...

Przy okazji niusów na temat mojego miasta. Właśnie wybrano zwycięski projekt zagospodarowania Nabrzeża Prezydenta, które znajduje się przy tzw. Skwerze Kościuszki (a tak naprawdę przy Molu Południowym). W miejscu tym (mniej więcej między Sea Towers a centrum Gemini) ma powstać hotel Marriott i siedziba banku Nordea. Planowane otwarcie - końcówka 2013.

Sąd konkursowy docenił "przeprowadzenie przez zespół projektowy zabudowy ciągu pieszego (w przedłużeniu już istniejących) oraz wewnętrzny, otwarty na morze plac powiązany z platformą widokową przy Sea Towers". Szczegóły projektu można obejrzeć tutaj.
Dyskusje na temat "dopasowania" Sea Towers do miasta już ucichły, dla mnie wieżyczki powoli stają się nieodłączną częścią gdyńskiej panoramy. Mam nadzieję że z ww budynkami będzie podobnie. Oby jeszcze ohydne budy po drugiej stronie mola zniknęły jak najszybciej.

"wypij każdą kroplę Jej śmierci do dna"

2011-08-05T23:58:00.000+02:00

bla bla bla część kolejna

2011-08-02T23:58:00.000+02:00

Naprawdę fascynujące są te obrazy. Nie mam pojęcia jaki jest klucz doboru. Zapewne takowy nie istnieje.

z asystą i bez

2011-08-01T23:58:00.000+02:00

czyli "Mrs. Dentist, don't touch the nerve!"

a tak poza tym to grunt to zen.

i jeszcze raz wycieczki po...

2011-07-31T23:58:00.040+02:00

Strzeliłem wczoraj trzy zdjęcia, chciałem jeszcze dwa, ale się rozpadało i niestety nijak nie dało się ich zrobić. Mój sprzęt do wodolubnych nie należy, a ja za bardzo go lubię by się w ten sposób nad nim znęcać. Serce jednak bolało bo parkowe obrazy w deszczu zrobiły się genialne. Ludzie tłumnie spacerują przez parki gdy świeci Słońce, a przecież najpiękniej wyglądają one w albo po deszczu. Zresztą częściowo również przez to, że nie ma w nich wtedy nikogo...

Ból trzymał mnie od wczoraj nieustannie a deszcz padał bez przerwy. Jednocześnie znając siebie gdybym pozwolił obrazom uciec męczyłoby mnie to później co najmniej kilka miesięcy. Kadry już dobrze przemyślane, miejsca w których stoją buty przed statywem zapamiętane co do milimetra. Nie było więc innej rady jak zatrudnić Jo na pół godziny jako parasolnika.

A lało jak cholera...

wycieczek po stolicy cd...

2011-07-30T23:58:00.001+02:00

Brendan Perry i Robin Guthrie

2011-07-29T23:58:00.001+02:00

Poszukującym nowych dźwięków indie polecam rozgłośnię radiową ze Seattle KEXP. Pojawia się tam sporo ciekawych kapel, o których nie można przeczytać na popularnym Pitchforku, a także prawie codziennie zapraszani się do studia muzycy wykonujący swoje utwory na żywo.
Niedawno wystąpili wspólnie na radiowej scenie weterani wytwórni 4AD - brzydsza połowa Dead Can Dance, oraz założyciel (też ten brzydszy) drugiego filaru "starego" 4AD czyli Cocteau Twins. Obaj od dłuższego czasu grają solowo, natomiast w maju i czerwcu ruszyli we wspólną trasę koncertową po Ameryce. Przy okazji wpadli na krótki występ do wspomnianego radia, który to w postaci video pojawił się właśnie na jutiubie. Polecam nie tylko tym co do dzisiaj nie mogą się wyrwać z lat 80-tych.

Robert Smith i John Martyn

2011-07-22T22:19:00.005+02:00

W przerwie między tegorocznymi koncertami The Cure, Roberta Smitha można usłyszeć w projektach pobocznych. O jednym pisałem niedawno - przyznaję, można się spierać o jego "poziom". Aczkolwiek Ci co znają trochę Robercika, wiedzą że od zawsze miał ciągoty do muzyki "imprezowej", więc w sumie wielkiego zaskoczenia nie ma.
Nowa piosenka jest już jednak w zupełnie innym klimacie, który z pewnością dużo bardziej przypadnie do gustu Cure'czakom. Przypomina trochę Pirate Ships i co ważniejsze trwa prawie 8 minut! Utwór jest coverem zmarłego 2 lata temu Johna Martyna z płyty One World wydanej w 1977 roku. Zostanie wydany na płycie "Tribute to John Martyn" 15 sierpnia. Obok Roberta Smitha udzielają się na niej m.in. David Gray, Beck, Beth Orton i Snow Patrol.

Robert Smith - Small Hours

Gonna get on up and fly away
Go on out for another way
And a new day's dawn
Going to carry on.

Keep on loving while your love is strong
Keep on loving 'til your love is gone away.

Well you're very lovely, going to take you home
They say you'll be my ruin
But I just don't care
Cos I love you so
I just love you so.

Keep on loving 'til your love is gone
Keep on loving while your love is strong
All the way

danger mouse

2011-07-21T23:58:00.002+02:00

Miesiąc temu wyszła jedna z najsmutniejszych płyt tego roku.

żegnaj

2011-07-20T12:00:00.005+02:00

Miałem dzisiaj wyjechać do Niemiec. Pożegnać się. I chciałem zrobić Ci jeszcze jedno zdjęcie. Nie wyjechałem. Nie zdążyłem. Nie poczekałaś na mnie. A może pożegnaliśmy się wcześniej?

Będę tęsknił. I szukał Cię wśród ptaków...

między nami foto-freakami

2011-06-30T23:58:00.000+02:00

Nie jestem (albo raczej staram się nie być) maniakiem foto-sprzętowym, chociaż pewnie wiele osób widząc moich 10 aparatów miałoby odmienne zdanie. "Doświadczenie" podpowiada mi jednak, że naprawdę jestem cienkim bolkiem w porównaniu do niektórych "fotografów", z którymi o zdjęciach ciężko jest porozmawiać, natomiast o sprzęcie, kartach pamięci, matrycach (bo różnice między negatywami to już temat raczej passe) i innych coraz mniej dla mnie zrozumiałych tematach - jak najbardziej.
Dzięki koledze obejrzałem dzisiaj filmik, który nadaje jednak takiemu "zbieractwu" pewien nieoczekiwany sens. Gdybym miał więcej czasu to kto wie, może i zmieniłbym zdanie na temat "fotografów"...

obrazki ze stolicy

2011-06-29T23:58:00.001+02:00

artyści i alchemicy

2011-06-28T23:58:00.002+02:00

Dzięki blogowi Piotra Biegaja (i dla odrobiny otuchy po poprzednim wstrząsającym wpisie) dowiedziałem się o nowym, pełnometrażowym filmie dokumentalnym poświęconym tzw. szlachetnym technikom fotograficznym, a konkretnie trzem z nich - kolodionowi, dagerotypowi i ferrotypii. Opowiada o nich i prezentuje dziesięciu znakomitych fotografów przez duże F, na czele z Sally Mann i Johnem Cofferem. Większość z nich pracuje na (bardzo) dużych formatach, co w obecnej dobie zalewającej wszystko i wszystkich cyfry, jest paradoksalnie "świeżym" powiewem sztuki fotograficznej.
Póki co do obejrzenia jest zwiastun, film ma być prezentowany na razie podczas festiwali filmowo-artystycznych. Mam nadzieję że ogólnodostępny będzie już niedługo, gdyż zapowiada się bardzo interesująco.

(foto Sally Mann z netu, niestety nie mojego autorstwa)

czas dać sobie spokój

2011-06-27T23:58:00.000+02:00

Nie publikuję swoich zdjęć na "flickerze", ale o ile się orientuję jest to jeden z najpopularniejszych portali, na który "aplołduje" się swoje foty. A może i nawet najpopularniejszy. Ze zgrozą przeczytałem przed chwilą artykuł iż...

...najpopularniejszym "aparatem" użytym do fotografowania zdjęć z tego portalu został właśnie... iphone, prześcigając Nikona D90 i kilka Canonów, które minął już kilka tygodni wcześniej. Zastanawiam się co o tym myśleć. W głowie kłębią mi się różne różniaste myśli i pomysły...
1. zniszczyć wszystkie iphone'y
2. przestać uśmiechać się do zdjęć robionych iphone'm
3. przestać uśmiechać się do ludzi robiących zdjęcia iphone'm
4. kupić Nikona D90 i walczyć
5. zablokować dostęp do flickera (na wszelki wypadek, bo i tak tam nie zaglądam)
6. nie robić nic
7. dać sobie spokój

A może to po prostu tylko koniec świata...

topos

2011-06-26T23:58:00.000+02:00

Jednym z najciekawszych czasopism literackich w Polsce jest wydawany w Sopocie "Topos". Niekomercyjny dwumiesięcznik prowadzony jest przez znakomitego poetę Krzysztofa Kuczkowskiego. Obok pisma wydawane są tomiki poezji (tzw. "Biblioteka Toposu"), takich autorów jak R.M. Rilke, Krzysztof Karasek, Tadeusz Dąbrowski i inni. Wydawca organizuje też znany konkurs poetycki Rilkego oraz Festiwal Poezji.
A nieskromną okazją do napisania o "Toposie" jest okładka aktualnego numeru, na której znajduje się zdjęcie mojego autorstwa. "Modelka" skądinąd również jest znana.
Więcej info pod tym linkiem.

Still Corners czyli nieskończone lato

2011-06-25T23:58:00.007+02:00

Dzisiaj kontynuacja letniego wątku muzycznego.
Jednym z małych muzycznych objawień zeszłego roku był dla mnie zespół Still Corners. To kolejna kapela z szuflady, którą można by opisać hasłem 'dream pop'. Rozmarzone wokale, ciepłe dźwięki, harmonijne tło wypełnione miękkim syntezatorem i przestrzennymi gitarami - Still Corners to spadkobiercy podopiecznych legendarnej wytwórni Creation czy też zespołów takich jak Cranes, Mazzy Star, Lush i Slowdive.
W 2008 roku wydali minialbum "Remember Pepper?", w zeszłym roku błysnęli singielkiem "Don't Fall In Love", a okazją by o nich wspomnieć teraz jest nowy singiel "Cockoo", który będzie wydany przez Sub Pop 28 czerwca. Póki co można go za darmo ściągnąć z ich strony, albo posłuchać na youtube (sam teledysk też jest wart obejrzenia):

Na stronie B natomiast znajdzie się utwór znany już wcześniej, czyli "Endless Summer". Jak nazwa wskazuje to też zdecydowanie letnia muzyka, ale pasująca bardziej do sierpniowo-nocnego wypatrywania spadających gwiazd, niż do wylegiwania się na plaży czy też imprezowania w sopockim Sfinksie.

Długogrający debiut ma się ukazać w październiku. Zapowiada się bardzo letnia jesień...

remanent

2011-06-24T00:37:00.000+02:00

W grudniu spędziłem kilka dni w Londynie. Zrobiłem trzy klatki na kliszy. Nie są raczej specjalnie reprezentatywne dla tego wyjazdu, ale co zrobić. Jedno podwórko, dwa cmentarze. Chyba zaczynam być do bólu przewidywalny.

explosions in the sky na video

2011-06-23T16:55:00.000+02:00

Zespołu Explosions In The Sky słucham od okołu dziesięciu lat. Widziałem ich na żywo trzy czy cztery razy, panowie wydali też już sześć płyt. Nie mam jednak pojęcia dlaczego nigdy nie nakręcili video do żadnego ze swoich utworów. To że tzw. post-rock nie jest muzyką specjalnie teledyskową nie przeszkadza kręcić krótkich filmów na przykład takiemu Mogwai czy God Is An Astronaut.
Tymczasem EITS opublikowali swój pierwszy teledysk dopiero... wczoraj, kilka miesięcy od wydania swojej nowej płyty Take Care, Take Care, Take Care i około dwanaście lat od powstania zespołu.
Animowane wideo, stworzone przez agencję projektowo-reklamową Ptarmak, w której pracują znajomi zespołu, przypomina nieco teledyski islandzkiego Mum, dodatkowo zainspirowane "Odyseją Kosmiczną 2001" Kubricka i sztuką japońską. Muszę przyznać że w połączeniu z lekko monumentalną, ale nie przesadnie patetyczną muzyką, ogląda się ten filmik z dużą przyjemnością.
Na dodatek według zapowiedzi członków zespołu kolejne teledyski w drodze!

parada drezyn Marcina Orlińskiego

2011-06-22T23:58:00.004+02:00

W zeszłym roku wspomniałem o pewnym "zleceniu" na okładkę tomiku poezji. Nachodziłem się wtedy po peronach, torach i dworcach szukając "paradujących drezyn". Ostatecznie, jak to już mi się wcześniej zdarzyło (przy okazji okładki płyty Hatifnats), autorowi spodobało się zupełnie inne zdjęcie. Żeby było śmieszniej - foto z tego bloga. Oczywiście z torami, koleją, no i drezynami nie ma nic wspólnego, ale w końcu poezja jest wielowymiarowa i z pewnością nie dosłowna.
Tak więc okładka nowego tomiku Marcina Orlińskiego wygląda tak:

"Oryginał" zdjęcia w ciut większym rozmiarze można znaleźć we wpisie sprzed roku. Najważniejsza jednak jest sama poezja. Odpuszczę sobie próbę recenzowania tomiku, zrobili to już dużo lepsi ode mnie. Krótką, zwięzłą i bardzo celną można na przykład przeczytać na stronie samego autora. Można również znaleźć tam kilka wierszy z tomiku. Ja pozwolę sobie jednak zamieścić inny wiersz, który mi spodobał się najbardziej...

Krótka historia czasu

Ten dym, czerwony, teatralny dym, musiał pojawić się

wcześniej: na wysuszonym, przedszkolnym chodniku

albo w łazience zamienionej przez tatę w magiczną

ciemnię. Trzask projektora jak dziwna kołysanka:

już dobrze, mój synku, już dobrze. I wcześniej:

okrągła, uśmiechnięta buzia mojej małej siostry, plastelina,

którą okleiliśmy pół świata. A także tamto popołudnie,

kiedy w mieszkaniu kilka pięter niżej wybuchł gaz.

I wcześniej, wcześniej – czyli właśnie teraz, kiedy

bezradna pamięć próbuje wywołać samą siebie,

a w ciemni mrok powtarza czystą odległość.

washed out czyli czas się zmyć, idzie lato

2011-06-21T23:58:00.004+02:00

Dzisiaj pierwszy dzień lata, jutro kończy się szkoła, pojutrze początek długiego weekendu. A za 3 tygodnie wychodzi debiutancka płyta Washed Out - w zasadzie solowego projektu amerykańskiego multiinstrumentalisty Ernesta Greena. Dwa lata temu facet pokazał światu dwie epki, teraz przyszedł czas na wyczekiwany album długogrający - Within And Without. Muszę przyznać że jest to pierwsza tegoroczna "typowo letnia" płyta, którą usłyszałem. Przez typowo letnią rozumiem spokojną, wyluzowaną, imprezowo-chilloutową, nie za bardzo zobowiązującą, lekko rozmarzoną słońcem, morzem i dziką plażą. Kojarzy mi się ona dość mocno z albumem "Gemini" również jednoosobowego projektu Wild Nothing, wydanym w zeszłym roku, o którym kiedyś wspomniałem.

Mimo że niezbyt oryginalna, to może być jedną z najprzyjemniejszych płyt tego roku. Na dodatek ma też całkiem przyjemną okładkę.

(słuchać głośno)

defekt

2011-06-19T23:58:00.013+02:00

Zdjęcia z Off Festiwalu, o których pisałem ostatnio pochodziły z jednego z dwóch negatywów, które wywołałem. Rzadko używam małego obrazka, więc zestaw tych 74 zdjęć jest dość zaskakujący - Katowice, Paryż, Barcelona, Londyn, Wrocław, Warszawa, Gdynia. To dlatego że swojego Contaxa zabieram w zasadzie tylko na wyjazdy.
Przy okazji zauważyłem też niestety niepokojący ślad na kilku klatkach. Cholera, chyba zaczął puszczać światło nie tędy co powinien.

A jeśli chodzi o właśnie mijający weekend to było całkiem nieźle. Sześć zdjęć (sprawiedliwie po 2 klaty w piątek, sobotę i niedzielę) z zupełnie nowego "cyklu", który rodzi mi się trochę z musu, trochę z nudów, trochę z frustracji i trochę z determinacji. Zobaczymy co będzie dalej.

off-faces 2010

2011-06-14T23:58:00.001+02:00

Za niecałe 2 miesiące rozpocznie się kolejna edycja Off Festiwalu. Każdego roku żelazna pozycja w moim osobistym kalendarzu. Jeździmy tam od drugiej edycji, a każda kolejna jest coraz lepsza. Tegoroczna bije już wszelkie rekordy jeśli chodzi o atrakcyjność zaproszonych artystów. Ariel Pink's Haunted Graffiti, Blonde Redhead, Current 93, Deerhoof, Destroyer, How To Dress Well, Junior Boys, Junip, Kode9, Liars, Low, Mogwai, Polvo, Primal Scream, Public Image Ltd., Ringo Deathstar, Jon Spencer, Twin Shadow, Warpaint, Xiu Xiu, Yacht - wszystkie te zespoły i ich płyty to dla mnie jazda obowiązkowa 2010-2011. Nie mam pojęcia jak te wszystkie koncerty "przerobię" w trzy dni. Znając życie nie da się. Biegać od sceny do sceny to nie dla mnie. Zdecydowanie wolę obejrzeć na spokojnie jeden koncert od początku do końca niż połowę jednego i połowę drugiego.
A gdzie polskie zespoły? Bielizna, Janerka, Kamp, Igor Boxx, Kury, Asia i Koty, Dezerter... Będę mało oryginalny jeśli stwierdzę, że tegoroczny Off oferuje zestaw kompletnie unikalny i absolutnie topowy jeśli chodzi o ciekawą współczesną muzykę indie.

W 2009 roku wrzuciłem na bloga kilka portretów przyjaciół, z którymi spotkałem się na festiwalu. W zeszłym roku ponownie zrobiłem kilka zdjęć "ku pamięci". Kliszę wywołałem... przedwczoraj. No cóż, to przynajmniej lepiej niż po 4 latach.
W każdym razie, poza listą artystów, to też bardzo dobra zapowiedź festiwalu 2011.

Konkurs dla chętnych: znajdź te same twarze, tylko o rok starsze... ;)

Robert Smith po japońsku

2011-06-13T23:58:00.003+02:00

The Cure niedawno zagrali w Australii, a stamtąd już zaledwie kilka machnięć wiosłami do Japonii. Kto wie, może to dlatego Robercik udzielił się na nowej płycie The Japanese Popstars. Utwór nazywa się "Take Forever" i wychodzi na iTunes (czyli we wszystkich cywilizowanych krajach poza Polską) dzisiaj. Za tydzień będzie też dostępny na materialnym nośniku - płycie długogrającej pt. Controlling Your Allegiance. Zgaduję że również we wszystkich cywilizowanych krajach (poza Polską).

historia pewnego slajdu

2011-06-11T23:58:00.020+02:00

Od dłuższego czasu nie fotografuję już małym obrazkiem. Przez chwilę używałem jeszcze swojego Nikona jako światłomierza do fotografowania średnim formatem, ale gdy kupiłem już normalny sprzęt, lustrzanka wylądowała w fotograficznej walizce. Wczoraj robiąc porządki wyciągnąłem ją na wierzch i spostrzegłem, że nadal tkwi w niej Velvia 100 z 33 naświetlonymi klatkami. Dokręciłem do aparatu mój ulubiony swego czasu 17-35 i zrobiłem 2 zdjęcia, później zmieniłem na (też ulubioną) 50-tkę i zrobiłem ostatnie 2 klatki.

Ciekawe doznanie - robiąc te cztery zdjęcia poczułem pewnego rodzaju świeżą radość fotografowania. Nie żebym nie odczuwał radości z wykonywania dzisiejszych zdjęć, ale jednak było to coś zupełnie innego - wziąć do ręki sprzęt (zamiast mozolnie przez kilka minut ustawiać kadr ciężkim aparatem na statywie), w sekundę ustawić parametry naświetlania (wykorzystując praktycznie bezbłędny nikonowski matrycowy pomiar światła), pobawić się chwilę ustawiając ręką odpowiednią ogniskową i w końcu... "pstryknąć". Zupełnie inna filozofia fotografowania, do zupełnie rzecz jasna innych zdjęć (chociaż nie tak do końca...).

Miłe uczucie wydobyć z głębi siebie ten dawny "feeling" robienia małym obrazkiem. Jednocześnie śmieszne - to zaledwie cztery zdjęcia a przez głowę od razu przemknęła mi myśl co by jednak może skusić się na cyfrową lustrzankę (no bo trzaskać kolor małym obrazkiem już raczej obiektywnie nie ma sensu). Jednak te nikonowskie obiektywy "robią"...

Pamiętam moje pierwsze spojrzenie przez szkło 17-35 na jakiejś kaszubskiej wsi w aparacie R. Wiele już lat upłynęło, a ten widok żółtego zboża mam w głowie tak jakby było to wczoraj. Oczarowała mnie ta perspektywa, jak na tą ogniskową praktycznie bez zniekształceń, do szpiku kości. Chorowałem później na ten obiektyw przez wiele miesięcy, aż w końcu uzbierałem kupę kasy i go kupiłem. Taa, to było zakochanie od pierwszego spojrzenia (tyle że nie *na* niego, a *przez*). Do tego cichy silnik, który teraz jest standardem, wtedy był jeszcze cechą bardzo wyszukaną i rzadką (i drogą rzecz jasna). W sumie tym obiektywem robiłem chyba najwięcej zdjęć później. M.in. do pejzaży był niezastąpiony. Poza nim i 50-ką praktycznie nie używałem żadnych innych obiektywów. Ten drugi był z kolei wyjątkowo jasny (f1,8) i dzięki temu miał krótką głębię, ładnie rysującą portrety.

Wracając do slajdu, zawiozłem go do wywołania ciekawy co na nim znajdę. Jak się okazało pierwsze zdjęcie zrobiłem ok. 4 lata temu - był to portret Jona. Ostatnie zrobiłem wczoraj i jest to... portret Jona. Na jednym filmie portrety tej samej osoby wykonane "przypadkiem" w odstępie czterech lat...

Przy okazji... dzisiaj są Jona piąte urodziny.

don't f*** with me

2011-06-07T23:58:00.004+02:00

obrazki z wystawy

2011-06-06T23:58:00.001+02:00

filip ćwik w aptece sztuki

2011-06-05T23:58:00.001+02:00

Temperatura regularnie przekracza 30 stopni. Przez ten brak wiatru nie da się zrobić przeciągu w chacie, więc 25 stopni utrzymuje się przez całą noc. Nie mam pojęcia co się będzie działo latem, aczkolwiek jak tak dalej pójdzie to termometr dobije do 50-tki. Po dworze nie da się normalnie chodzić, trzeba się przemykać zaułkami i pod wysokimi budynkami przeskakując z jednej plamy cienia do drugiej.

Trzy dni temu została otwarta wystawa Filipa Ćwika "inside/outside". Klimaty na fotografiach zupełnie przeciwne do dzisiejszej pogody - skutki zeszłorocznych powodzi. Seria kolorów i seria czerni i bieli. Kolory dużo bardziej mi się podobają - dokumentalne i bardzo malarskie wnętrza zalanych budynków. Fotografie czarno-białe przedstawiają zewnętrza budynków. Jak na mój gust za bardzo cyfrowa ta druga seria. Mam już niestety za duże "analogowe" skrzywienie.
W każdym razie wystawa przygotowana profesjonalnie i bardzo estetycznie. Poza może szybami, za którymi prezentowane były zdjęcia. To niestety powszechny "defekt" fotografii wystawianych w polskich galeriach - trzeba się nieźle wyginać żeby obejrzeć całe zdjęcie dokładnie, unikając odbić okien. Wiem że antyrefleksy są droższe od normalnych szyb, ale mimo wszystko komfort odbioru jest nieporównywalnie większy.
W każdym razie w Aptece Sztuki byłem po raz pierwszy, ale z pewnością bardzo chętnie będę do niej wracał. Więcej na temat wystawy można przeczytać na przykład tutaj.

pealand

2011-06-04T23:58:00.110+02:00

Dzisiaj kolejny dzień tak zwanej "lampy". Potencjalnych wnętrz do fotografowania w tej chwili nie mam na horyzoncie, po niedawnych przechadzkach po "nowo odkrytych" Obłużu i Żabiance postanowiłem więc przejść się między wieżowcami na warszawskim Grochowie.
Jakże zaskakująca była (jest?) ta wspólna wizja inżynierów i architektów polskich "sypialni". 400 kilometrów odległości, a człowiek czuje się jakby wyszedł za blok znajdujący się 100 metrów obok. Monumentalne klocki z płyty są dość powszechne nie tylko w Polsce (aczkolwiek pewnie kopię falowca z Obrońców Wybrzeża w Gdańsku nie tak łatwo byłoby znaleźć), place zabaw też w większości zamieniono na "zachodnie" - drewniane, kolorowe, z "pająkami" i ściankami "wspinaczkowymi".
Najbardziej jednak zafascynowały mnie dzisiaj pagórki rozsiane między blokami niczym wydmy nawiane przez wiatr nad morzem. O ile jednak (teoretycznie tylko rzecz jasna) można by było to zrozumieć w Trójmieście, to skąd się wzięły w Warszawie? Jedną z największych wad polskiej stolicy jest kompletny brak wiatru, czy choćby jego lekkiego powiewu. Pagórki jednak występują. Skąd się wzięły jeśli nie są to wydmy? Pierwsze co przychodzi do głowy to polsko-robotnicza niedbałość i pozostałości po budowlanym piachu i błocie z czasów gdy wznoszono te płytowe monumenty, z czasem porosłe trawą i chwastami. Teoria druga - zamiłowanie polskich architektów do ojczyźnianych krain wyżynnych i/lub górskich, chęć zaznaczenia tego symbolu na terenach nizinnych czy nadmorskich. Być może w zamian za Morskie Oko - symbol polskiego morza położony w górach? Trzecie - dbanie o kondycję sportową Polaków? Żeby odwiedzić sąsiada w innym wieżowcu nie wystarczy zrobić kilka kroków po płaskim, trzeba przejść szlak po górach, przez przełęcz, ewentualnie obejść górę dookoła. Czwarta teoria komunistyczno-spiskowa - tajniak wchodzący na taką osiedlową górkę miałby idealny przegląd sytuacji jeśli chodzi o potencjalne nielegalne zgromadzenia.
Hm, no nie wiem. W sumie, z dzisiejszej perspektywy, te górki dają przynajmniej jakieś urozmaicenie. Nowe osiedla buduje się przecież w taki sposób by między jednym blokiem a drugim zmieścił się ledwie wąski chodnik. I nie chodzi raczej o to by sąsiedzi mieli do siebie blisko.

stacja

2011-06-04T01:05:00.000+02:00

Pociągi, podróżni, walizki, uśmiechy, pożegnania, przywitania, bezdomni, pośpiech, przeciągi, smród, oczekiwanie.

urodzinowo

2011-06-03T14:48:00.000+02:00

Dzisiaj mała przyjacielska prywata. Odległość spora, nie uściskamy się dzisiaj ani nie ucałujemy. Od jakiegoś czasu porozumiewamy się głównie blogowo. No więc może takie nowoczesne życzenia urodzinowe póki co wystarczą. A wódka, którą wypijemy w lipcu i tak już się chłodzi...

ps. Sorry za brak oryginału, ale sami wiecie że nie wypada mi wrzucać na bloga niektórych muzycznych osobowości. A ta wersja jest całkiem całkiem...

patriotycznie

2011-06-02T23:58:00.001+02:00

the cure w sydney

2011-05-31T23:58:00.002+02:00

Po dłuższej przerwie najlepsza na świecie rockowa ekipa wróciła na scenę. Na dwa koncerty w Sydney, które mają być kiedyś wydane na dvd. Dzisiaj pierwszy.
Zagrali w całości pierwsze 3 płyty plus 3 razy bisowali.
Ciekawostka dla laików w tym temacie - mimo że płyty wydane 30 (o jezu...) lat temu - niektóre utwory zagrali po raz pierwszy w swojej historii na żywo. No i ponownie koncert trwał niemal 3 godziny. Jakieś pytania?

apdejt: zapraszam do odsłuchu koncertu tutaj.

don't touch the nerve

2011-05-30T23:58:00.000+02:00

Pierwszy raz jest zawsze najtrudniejszy...

frogland

2011-05-29T23:58:00.004+02:00

Połowa niedzieli upłynęła na szwędaniu się po Żabiance. Jo pojechała na podejrzaną grę poetycką (coś między podchodami a zabawą w chowanego), a ja przemieszczałem się z plecakiem między gdańskimi wieżowcami. Światło dopisało, niebo się zachmurzyło, efektem jedna "typowo-polsko-osiedlowa" klatka. Blokowe klimaty. Od razu człowiek czuje się jak w domu.

Po południu jeszcze raz spróbowałem powtórzyć klatkę sprzed dwóch dni. Światło ładne, ale "kompozycja" już nie ta. Złudne nadzieje.

stare śmieci

2011-05-28T23:58:00.002+02:00

Od dawna chodzą mi po głowie zdjęcia Gdyni. A w zasadzie Zdjęcia przez duże 'Z'. Jakoś nie mogę się pogodzić z tym, że jedyne znane albumy mojego, tak drogiego mi miasta, to "Słoneczna Gdynia", "Gdynia Pejzaż Nadomorski" czy też "Piękna Gdynia". Tak sobię marzę że kiedyś wyjdzie album, którym miasto będzie się mogło pochwalić nie tylko przed przeciętnymi turystami, ale który będzie miał również swoją wartość artystyczną.
Wiele razy zabierałem się do zrobienia zdjęć Gdyni, ale zawsze miałem w głowie jakąś blokadę wynikającą chyba z braku dystansu do tego miejsca. Wczoraj, korzystając z okazji że Jo z dzieciakami zostali w Bydgoszczy, wziąłem aparat i poszedłem w okolice starego, przechodzonego przeze mnie setki razy bulwaru.
Dziwne uczucie - stwierdzilem że przebywanie od prawie 3 lat głównie w Warszawie dało mi pewną świeżość spojrzenia na znane mi od urodzenia miejsca. W poczuciu niespodziewanej "samotności" i "obcości" zrobiłem kilka klatek, z których może COŚ być.
Bez uczucia wkurzenia niestety też się nie obyło. Przy ostatniej klacie (tzw. ostatniej klacie dnia) zagadał mnie jakiś facet i w najgłupszy możliwy sposób (skrzywiając horyzont) schrzaniłem zdjęcie. Naświetlałem 8 minut i na powtórzenie zabrakło już światła. Cholera jasna.

Dzisiaj z kolei zatęskniłem do miejsca, w którym mieszkałem przez 20 lat, czyli stoczniowego blokowiska - Obłuża. Nie byłem tam już praktycznie z 10 lat, chociaż przejeżdżam obok dość często.
Śmieszne jak niewiele się tam zmieniło. Ławka na której przesiadywałem, która już 20 lat temu się rozlatywała, nadal stoi (jakby niższa, z ładnym nowym szczebelkiem), balkony w moim 10-piętrowym wieżowcu zrobiły się bardziej pstrokate, bramki na boisku, nawet oznaczenia klatek schodowych wiszą dokładnie te same. Urosły drzewa na trawniku (pamiętam jak je sadzili), sięgają teraz do 4 piętra, skarpa w pobliskim lasku zarosła chwastami (kiedyś był to sam piach, w którym budowaliśmy tunele dla piłeczek pingpongowych), no i nie ma już placu zabaw. Zamiast niego jest poszerzony parking. Aczkolwiek drabinki znalazłem 100 metrów dalej - te same po których wspinałem się 30 lat temu...
Poszedłem też do pobliskiej podstawówki. Jakim cudem drzwi wejściowe są te same co 30 lat temu? Okna zresztą też. Korciło mnie żeby wejść do środka, ale zostawię to sobie na inny raz.
Kawałek dalej znajdują się tzw. "pawilony", w których stałem godzinami po papier toaletowy i watę. Sklep z zabawkami (najważniejszy obok budki z rurkami z kremem) nadal jest w tym samym miejscu, spożywczy tak samo, poczta też i fryzjer do którego chodziłem się strzyc. No i kwiaciarnia.
30 lat temu nowiutka dzielnica Gdyni dzisiaj zamieniła się jakby w zapomniany koniec świata.

Wieczorem pojechałem powtórzyć schrzanione zdjęcie z wczoraj. Oczywiście nie dało się go już zrobić. Przepadło na zawsze.
Wziąłem dzieciaki i poszedłem popatrzeć na morze. A później na nowy plażowy plac zabaw.

lato w maju

2011-05-23T23:58:00.002+02:00

Lato zaatakowało niemal z wściekłością. Do tego stopnia że człowiek pięć razy się musi zastanowić zanim wyjdzie z domu. W centrum stolicy ludzie zaczęli wchodzić do wszelkiego rodzaju bajor, stawików i kałuż. Dorośli chłopcy wyciągnęli z szaf swoje koszulki polo w kolorach odbijających promienie słoneczne. Ich dzieci w krótkich spodenkach i długich skarpetkach z radością zaczęły nurkować w piaskownicach.

A my (znaczy ja+2), jako że jesteśmy nietutejsi, po dłuższym namyśle wyciągnęliśmy z szafy tylko piłkę i poszliśmy do parku szukając dużej plamy cienia.

Wziąłem też aparat ze sobą. Od czasu niedawnego fotograficznego urlopu, ponownie nakręciłem się zdjęciowo i szukam, szukam, szukam obrazów dookoła. Wieczorami parki mają swoje miejsca...

reaktywacja

2011-05-22T11:51:00.002+02:00

Wbrew zapowiedziom wczoraj nie nastąpił koniec świata. Wstałem więc z pozycji leżąco-krzyżnej i postanowiłem zacząć nowe życie. Na razie blogowe (po raz kolejny), ale co będzie dalej - kto wie.
Dzisiejszy poranek przebiega leniwie, od kilku dni temperatura afrykańska. Siedzimy więc w domu czekając na deszcz i wykonując zwyczajne czynności.

Wczoraj (dzisiaj zresztą też) Bogdan prowadził zajęcia w Muzeum Kolejnictwa. Wpadłem tam na 2 godziny, zrobiłem 2 klaty i ewakuowałem się z udarem słonecznym. Szczerze współczuję wykładowcy i uczestnikom. Dzisiaj zapowiadali burzę, ale patrząc w tej chwili przez okno widzę, że jest jeszcze gorzej.

Poza tym przeczytałem właśnie, że w Ustroniu postawili kolejnego rekordowej wysokości Chrystusa. Cholera, może to jednak koniec świata...

(foto z netu - Andrzej Drobik)

stare fotografie

2010-12-10T23:58:00.014+01:00

Od jakiegoś czasu, a dokładnie od momentu gdy w jednym z warszawskich antykwariatów przyuważyłem karton ze starymi fotografiami, zdarza mi się takowe kupować. Kolekcjonerem nie jestem, ale czasami, gdy coś wpadnie mi w oko i nie jest drogie, decyduję się kupić.
Będąc w Londynie, korzystając z okazji że mieszkałem w dzielnicy Islington, w pierwszej wolnej chwili skierowałem swoje kroki na tutejszy bazar staroci. Pomiędzy starymi książkami, broszkami, szalikami, płytami, czcionkami drukarskimi i wieloma innymi niepotrzebnymi nikomu rzeczami natrafiłem na gościa, który wyłożył na stole stare i bardzo stare zdjęcia - kartonowe odbitki, zaramkowane portrety, popularne kiedyś "reklamówki-wizytówki" będące w istocie fotografiami klientów, z nadrukowanymi ładną czcionką nazwiskiem i adresem fotografów - fragmenty życia anonimowych ludzi.
Oglądałem je kilka może kilkanaście minut. Postanowiłem kupić pięć. Wtedy pan podsunął mi pod nos cały album formatu mniej więcej A3. A raczej już nie cały album, a jego część. Około 40-50 stronic z naklejonymi zdjęciami po obu stronach. Widać było że pierwotnie tych stron było około 2 razy więcej. Powypadały, ktoś je wziął, kupił?
Zacząłem ten album oglądać. Każda jedna fotografia dokładnie i starannie opisana - data, imiona, nazwy miejsc, uczucia właścicielki albumu. Poczułem się nieswojo, jakbym oglądał i czytał czyjś intymny pamiętnik, bez pozwolenia wyciągnął go z półki nieznanych mi osób, zakradł się do ich mieszkania, życia. To że zdjęcia pochodziły z lat 20-tych zeszłego wieku i że tych ludzi pewnie nie ma już na świecie, nie miało specjalnego znaczenia. "Ja i Robert", "Jean przy zachodzie słońca", "Tudor, Jean, Nesta, przyjaciel", "Plaża przy małej przystani", "Ja na wyjącym wietrze"...
Gdy zapytałem o cenę, zagadka zaginionych stron od razu się rozwiązała. "Jedna strona kosztuje 8 funtów." Niespecjalnie stać mnie było na kupno resztek albumu za 400 funciaków. Z drugiej strony jego piękno (dzisiaj już chyba nikt nie robi takich kronik, ba, niewielu w ogóle je robiło z takim zaangażowaniem) nie pozwalało mi go tak po prostu odłożyć. Uczepiła się mnie myśl, że za chwilę ktoś podejdzie i wyrwie kolejną stronę z życia anonimowej kobiety, tak mozolnie składanego, opisywanego i latami otaczanego troską. Co tu zresztą dużo myśleć. Tak właśnie będzie, połowa jej fragmentu życia już wywędrowała do obcych domów, z drugą połową stanie się zapewne to samo.
Mimo więc że czułem się z tym niekomfortowo, poprosiłem faceta by ostrożnie wyjął mi dwie wybrane przeze mnie strony. Nie wiem do końca dlaczego. Może po to by pomyśleć czasami o tych uśmiechniętych młodych ludziach z obcego kraju, którzy urodzili się sto lat temu. Sam czasami zastanawiam się czy ktoś o mnie pomyśli za sto lat. Może to dlatego.

heathrow

2010-12-09T23:58:00.002+01:00

Ledwo zdążyłem wrócić z Berlina, wymienić w torbie skarpetki i już siedziałem w samolocie do Londynu. Wyjazd wprawdzie służbowy, ale na szczęście nie przeładowany zajęciami, także zaplanowałem sobie kilka spraw i spotkań.
Służbowy wyjazd to i "służbowe" lotnisko. Zamiast małych, "wiejskich" Luton czy Stansted przywitało mnie duże, industrialne i zimne Heathrow. Zamiast ciepłego swojskiego mieszkania znajomych, sieciowy bezosobowy hotel.
Jak to dobrze, że przynajmniej nie musiałem za to płacić...

Berlinische Gallerie czyli Nan Goldin, Arno Fisher, Emil Otto Hoppe...

2010-12-08T23:58:00.132+01:00

Obok C/O kolejnym ważnym przystankiem berlińskiego Miesiąca Fotografii jest z pewnością Berlinische Gallerie. W tym roku jest w niej wystawionych kilku znakomitych fotografów i fotografek.
Pierwszą z nich jest Nan Goldin pokazująca w większości nieznane do tej pory fotografie wykonane w latach 1984-2009 podczas kilku pobytów w stolicy Niemiec. Berlin był i jest ważnym punktem na mapie dla arystki, w jednym z wywiadów powiedziała kiedyś, że czas spędzony w tym mieście był najlepszym okresem w jej życiu.
Pokazane fotografie to głównie portrety jej przyjaciół, krewnych, kochanków i kochanek, wykonane w barach, na dworze lub w squacie, w którym mieszkała w latach 80-tych.

Kolejnym wartym uwagi artystą jest Arno Fisher. Znany najbardziej ze zdjęć reporterskich wykonanych głównie w socjalistycznym Berlinie, ale również w takich miastach jak Moskwa czy Poznań. Większość pokazanych w galerii prac to właśnie czarno-białe reportersko-uliczne zdjęcia.
Mnie jednak zaskoczyły zupełnie i najbardziej zainteresowały dwa cykle polaroidów, wystawione w samym środku sali. Pierwszy cykl to fotografie wykonane w ogrodzie, stanowiące impresję na temat kwiatów, krzewów, sprzętów ogrodniczych, ale i ludzi (zapewne najbliższej rodziny) w nim przebywających. Fisher stworzył obrazy wymagające skupienia, dostrzeżenia gry kolorów i kształtów, pokazując przy okazji wysoką świadomość specyfiki medium jakim jest Polaroid.
Najbardziej kontemplacyjną częścią cyklu jest 15 fotografii jednego kamienia, sfotografowanego w różnych porach dnia i roku (a raczej lat - cykl jest datowany 1977-2007). Mimo prostoty motywu tą serię można oglądać bez końca. Jak dla mnie to jedno z fotograficznych odkryć tego roku. Dodatkowo ciekawe przez to, że będące autorstwem znanego fotografa, aczkolwiek znanego z kompletnie innego rodzaju zdjęć.

Ostatnią wystawą w galerii, na którą tak naprawdę najbardziej się nastawiałem, jest wystawa Emila Otto Hoppe. Fotograf urodzony w 1878 roku był jednym z najważniejszych niemieckich fotografów międzywojennych. Znany był głównie z portretów, które wykonywał z początku najważniejszym osobistościom tamtych czasów, a w późniejszym okresie ludziom anonimowym. Stworzył w ten sposób serię, którą możnaby porównać do słynnej "Antlitz der Zeit" Augusta Sandera powstałej mniej więcej w tym samym czasie.
Mnie jednak najbardziej ciekawiły industrialne klimaty, którym również Hoppe poświęcił sporo klisz. Port w Hamburgu, fabryka Siemensa w Bochum, huty stali w Mulheim i Dortmundzie - fotografie będące dzisiaj bezcennym dokumentem, pokazują ogromną fascynację Hoppego dynamiką i energią ukrytą w kształtach i strukturach przemysłowych. Pierwsze słowo, które przyszło mi do głowy oglądając te zdjęcia to *poezja*. Później dopiero wczytując się w życiorys fotografa dowiedziałem się że w 1930 roku napisał on esej pod tytułem "Poezja żelaza i stali". Chyba lepiej nie możnaby określić tych fotografii.

Fred Herzog i jego Vancouver

2010-12-07T23:58:00.003+01:00

Równolegle z wystawą Petera Lindbergha galeria C/O pokazała wystawę Freda Herzoga. Jest to dopiero pierwsza ekspozycja zdjęć tego prekursora street photography w Niemczech, znacznie mniej "hitowa" od wyżej wymienionej, aczkolwiek zdecydowanie warta obejrzenia.

Fred Herzog stał się znany w świecie dość niedawno. Kolorowa fotografia wykonywana w latach 50-tych nie była zbyt popularna z kilku powodów. W przypadku Freda głównym wydają się być ograniczenia technologiczne. Fotografował on głównie na slajdach (Kodachrome), które nie były w tamtych czasach reprodukowane na papierze. Teoretycznie technologia funkcjonowała, natomiast była ona bardzo droga i niedokładna jeśli chodzi o odwzorowanie kolorów. Z kolei negatywy miały złą opinię jeśli chodzi o ich trwałość. Prezentacje zdjęć dla publiczności siłą rzeczy wymagały przyciemnionego pomieszczenia, projektora, ekranu, no i odbywały się tylko w określonym momencie czasu.
Taki sposób prezentacji, obecnie bardzo rzadko spotykany (wielka szkoda!), niejako wymuszał na świadomych tego artystach wyjątkowo intymny charakter ich prac, co jest w tej chwili tak doceniane (poza Herzogiem można przywołać chociażby Saula Leitera pokazywanego niedawno w Paryżu, czy też np. Inge Morath, o której jeszcze nie pisałem).
W dzisiejszych czasach skanowanie i reprodukowanie slajdów jest dostępne dla każdego kto ma komputer i byle skaner, stąd też fotografie tych artystów mogą w końcu być "odkryte" i dostępne dla wszystkich. A pochodzą one przecież z okresu sporo wcześniejszego niż głośnych od lat twórców tzw. amerykańskiej "new color photography" - Stephena Shore'a, Williama Egglestona, Hellen Levitt czy Joela Sternfelda.

Fred Herzog kierował szkło swojego aparatu Leica M3 na ulice Vancouver. Fotografował sklepy, stacje benzynowe, bary i przede wszystkim zwykłych ludzi w codziennych, banalnych sytuacjach. Przez użycie koloru naznaczył scenki wyjątkową atmosferą i autentycznością.

Iza

2010-12-06T23:58:00.001+01:00

Dzisiaj wieczorem dotarła do mnie wiadomość o śmierci Izy Wojciechowskiej, m.in. założycielki Green Gallery, wydawcy książek fotograficznych, kuratora, opiekuna fotografii Ryszarda Kapuścińskiego.

Izę poznałem (a w zasadzie to ona sama mnie zaczepiła) gdy oglądałem jedną z wystaw przez nią zorganizowanych w swojej galerii. W sobie tylko znany sposób wyczuła że sam fotografuję i podeszła zadając mi pytanie jakie zdjęcia robię. Po jakimś czasie i kilku spotkaniach to pierwsze spotkanie doprowadziło do wystawienia moich fotografii. Była to niestety przedostatnia wystawa w Green Gallery. Sytuacja ekonomiczna zmusiła ją do zamknięcia tego miejsca, aczkolwiek tylko "tymczasowo". Jak się dzisiaj okazało nie uda jej się zorganizować już kolejnej wystawy.

Inny temat, który być może nie ma już w tej chwili znaczenia, to okoliczności jej śmierci. Okoliczności niestety absurdalnie tragiczne i których nie jestem w stanie normalnie skomentować. Artykuł na ten temat można znaleźć tutaj.

berlińskie pocztówki

2010-12-05T23:58:00.000+01:00